
دختر سشنبهها را میشنیدم. اپیزودی با عنوان "زمخت نباشیم"
متنش را اینجا میگذارم.
تهمینه میلانی:
ته پیاز و رنده رو پرت کردم توی سینک... اشک از چش و چارم جاری بود...!
در یخچالو باز کردم و تخم مرغ رو شکستم روی گوشت، روغن رو ریختم توی ماهیتابه و اولین کتلت رو، کف دستم پهن کردم و خوابوندم کف تابه... برای خودش جلز جلز خفیفی کرد، که زنگ در رو زدن...!
پدرم بود...
بازم نون تازه آورده بود...
نه من و نه شوهرم حس و حال صف نونوایی نداشتیم.
بابام میگفت: نون خوب خیلی مهمه... من که بازنشستهام، کاری ندارم، هر وقت برای خودمون گرفتم، برای شما هم میگیرم...
در میزد و نون رو همون دم در میداد و میرفت.
هیچ وقت هم بالا نمیاومد، هیچ وقت...!
دستم چرب بود، شوهرم در رو باز کرد و دوید توی راه پله...
پدرمو خیلی دوست داشت. کلا پدرم از اون جور آدمهاست که بیشتر آدمها دوستش دارن، این البته زیاد شامل مادرم نمیشه...!
صدای شوهرم از توی راه پله میاومد که به اصرار تعارف میکرد و پدر و مادرم رو برای شام دعوت میکرد بالا.
برای یک لحظه خشکم زد.
ما خانوادهی سرد و نچسبی هستیم...
همدیگه رو نمیبوسیم، بغل نمیکنیم، قربون صدقهی هم نمیریم و از همه مهمتر، سرزده و بدون دعوت جایی نمیریم.
اما خانوادهی شوهرم اینجوری نبودن، در میزدن و میامدن تو... روزی هفده بار با هم تلفنی حرف میزدن... قربون صدقهی هم میرفتن و قبیلهای بودن...!!!
برای همین هم شوهرم نمیدونست کاری که داشت میکرد مغایر اصول تربیتی من بود... و هی اصرار میکرد، اصرار میکرد...!
آخر سر، در باز شد و پدر مادرم وارد شدن...
من اصلا خوشحال نشدم...
خونه نا مرتب بود... خسته بودم... تازه از سر کار برگشته بودم... توی یخچال میوه نداشتیم...
چیزهایی که الان وقتی فکرش رو میکنم، خندهدار به نظر میاد... اما اون روز لعنتی، خیلی مهم به نظر میرسید
شوهرم اومد توی آشپزخونه تا برای مهمانها چایی بریزه... اخمهای درهم رفتهی من رو دید...!
پرسیدم: برای چی این قدر اصرار کردی...؟!
گفت: خب... دیدم کتلت داریم، گفتم باهم بخوریم.
گفتم: ولی من این کتلتها رو برای فردا هم درست میکردم.
گفت: حالا مگه چی شده...؟!
گفتم: چیزی نیست...؟؟؟!!!
در یخچالو باز کردم و چند تا گوجه فرنگی رو با عصبانیت بیرون آوردم و زیر آب گرفتم.
پدرم سرش رو توی آشپزخونه کرد و گفت:
دختر جون، ببخشید که مزاحمت شدیم... میخوای نونها رو برات ببرم سر سفره...؟!
تازه یادم افتاد که حتی بهشون سلام هم نکرده بودم...!!!
پدر و مادرم تمام شب، عین دو تا جوجه کوچولو روی مبل کز کرده بودن...!
وقتی شام آماده شد، پدرم یه کتلت بیشتر بر نداشت...
مادرم هم به بهانه ی گیاه خواری، چند قاشق سالاد کنار بشقابش ریخت و بازی بازی کرد...!
خورده و نخورده خداحافظی کردن و رفتن...
این داستان فراموش شد و پانزده سال گذشت...!!!
پدر و مادرم هر دو فوت کردن.
چند روز پیش برای خودم کتلت درست میکردم که فکرش مثل برق از سرم گذشت...
نکنه وقتی با شوهرم حرف میزدم پدرم صحبتهای ما رو شنیده بود...؟!
نکنه برای همین شام نخورد...؟!
از تصورش مهرههای پشتم تیر میکشه و دردی مثل دشنه ته دلم میشینه...
راستی چرا هیچ وقت برای اون نون سنگک ها ازش تشکر نکردم...؟!
آخرین کتلت رو از روی ماهیتابه بر میدارم... یه قطره روغن میچکه توی ظرف و جلز محزونی میکنه...!
واقعا چهار تا کتلت چه اهمیتی داشت...؟!
حقیقت مثل یک تکه آجر توی صورتم میخوره:
"من آدم زمختی هستم...!"
زمختی یعنی:
حالا دیگه چه اهمیتی داشت وسط آشپزخانهی خالی، چنگال به دست، کنار ماهیتابهای که بوی کتلت میداد، آه بکشم...؟!
آخ... چقدر دلم تنگ شده براشون... فقط… فقط اگه الان پدر و مادرم از در میاومدن تو، دیگه چه اهمیتی داشت خونه تمیز بود یا نه...!
میوه داشتیم یا نه...!
همه چیز کافی بود...
من بودم و بوی عطر روسری مادرم... دست پدرم و نون سنگک...!
پدرم راست می گفت که: نون خوب خیلی مهمه...
من این روزها هر قدر بخوام میتونم کتلت درست کنم... اما کسی زنگ این در رو نمیزنه... کسی که توی دستهاش نون سنگک گرم و تازه و بی منتی بود، که بوی مهربونی میداد.
اما دیگه چه اهمیتی داره...؟!
چیزهایی هست که وقتی از دستش دادی اهمیتشو میفهمی...!
به یاد بابا میافتم.
بابا عادت داشت همه چیز را با جزئیات تعریف کند. کمی هم مابین حرفهایش مکث میکرد. جوری که بچهها به شوخی میگفتند سیدی بابا خش دارد.
کم سن و سال بودم، و در آن زمان اغلب برای شنیدن حرفهایش بیحوصله بودم و دلم میخواست تا زودتر خلاصه کند تا بتوانم بروم و سرگرم خودم بشوم.
زمان گذشت و کمی عاقلتر شد. یکبار خوب یادم هست که وقتی داشت چیزی را تعریف میکرد؛ ناگهان از لحظه به آینده پرتاب شدم و به خودم گفتم احمق خوب گوش کن چند صباح دیگر دلت برای تمام این حرفهای تکراریاش هم تنگ خواهد شد. اصلا نمیدانم چرا به این فکر کردم. ولی خب فکر کردم دیگر...
باز یادم میآید که عاشق جمع بود. عاشق با هم بودن. دلش میخواست که همیشه همه در کنار هم باشیم. هر وقت میخواستیم کاری کنیم یا جایی برویم میگفت همه با هم... من کلافه میشدم که بگذارید تنها باشم. رهایم کنید. چرا همه باید باشند...
حالا ۹ سال است که دلم پر میزند برای حرف زدنش. برای آن مکثها، برای همه با هم گفتنش...
حسرتش را میخورم چون زمخت بودم.
در این چند روز جنگ جایش خیلی خالی بود چون همه بودند و او نبود.
یک بازی داشتیم که همیشه برنده بازی من بودم. شاید هم از عمد میگذاشت تا برنده شوم. مقداری از پولهای نقدش را همیشه توی جیب پیراهنش میگذاشت. من سعی میکردم با دو انگشت دست به سرقت بزنم و پولهایش را قاپ بزنم. اینجور وقتها دستش را بالا میبرد تا بزند روی دستم و همیشه هم دستش میخورد به سینهی خودش و من پولها را برمیداشتم.
بار آخر
آن دفعهای که نمیدانستم بار آخر است.
آن بار هم این بازی را کردیم و من بردم.
نمیدانم چرا امشب یکهو یاد بابا افتادم. یاد اینکه زمخت بودن حسرتها بر دلم گذاشت.
اصلا بنا بود چیز دیگری بنویسم ولی به خودم آمدم و دیدم متن به اینجا رسیده.
بعد از اینکه این متن را از زبان ساحل شنیدم، چیزهایی تغییر کرد. فهمیدم نه تنها در آن زمان که بعدترها هم در مواردی زمخت بودهام و تمام مدت دارم برای خودم حسرت انبار میکنم. سعی کردم این آگاهانه این مسأله را درست کنم.
اکنون میگویم که احساس میکنم بسیار به موفقیت نزدیک بودهام.
شاید بتوانم بگویم که دیگر آن آدم زمخت نیستم...
زیاد حرف زدم. تازه آن چیز که میخواستم هم نتوانستم بگویم.
ممنون که خواندی 🌿🌸
۴ تیر ۴۰۴
پست ۶۰
تا شنبه...