پنجشنبه و جمعهها که اینجا تعطیل است و من چیزی نمینویسم. شب پنجم سفر حالم بدتر شد و مجبور شدم به هلالاحمر مراجعه کنم. رسیدگی خوب بود و کارمندان در ساعت ۱۲ شب بسیار خوشرو بودند.
روز ششم ریحانه تب کرد و کلی روز را در هتل ماند. روز هفتم که امروز باشد مامان مریض شد و از صبح در درمانگاه است.
خلاصه گویا این بیماریها در این سفرهای سخت همهگیر و ناگزیر است.
اتفاقات جالب هم افتاد. مثلا دو عروس و داماد دیدیم که برای عقد آمده بودند و یکی از آنها ایرانی بود. برایشان کِل میکشیدند و خیلی جذاب بود.
مثلا اینجا اگر کسی به حاجتی رسیده باشد شکلات میگیرد و میبرد بینالحرمین و روی سر مردم میپاچد. مردم شکلاتها را برمیدارند و نیت میکنند و اگر حاجتروا شدند آنها هم بعدا اینکار را تکرار میکنند. این دیدن حال خوش و خوشحالی آدمها حال آدم را خوب میکند. از اینکه میبینی کسی به مراد دلش رسیده. در "سید محمد" هم بنرهای زیادی همه جا دیده میشود که همه تشکر است از صاحب آن حرم کوچک که میگویند گرهها باز کرده. این هم دلم را شاد میکرد. خوشحالی و برق چشمان آدمهای خوشحال...

دیشب بالأخره توانستم چند ساعتی در حرم خلوت کنم. اهل دعا و نماز نیستم. فقط گوشهای نشستم و نگاه کردم. این نگاه کردن در آرامش و خلوتی روحم را جلا میدهد.

در کاظمین همه چیز با تصوراتم فرق داشت. سامرا در حال توسعه و ساخت بود. بغداد کمی تمیزتر و آبادتر به نظر میرسید. همه جا در حال ساخت و ساز هستند. شاید در ۲۰ سال آینده با چهرهی متفاوتی از عراق روبرو شویم.
اما چیزهای ناهنجار هم کم نبود. مثل آشغال که همه جا به چشم میخورد و کسی هم در بند نیست. هر جا که بخواهی میتوانی بنشینی چیزی بخوری و همانجا هم دراز بکشی. حتی در خود بینالحرمین...
گیرهای بیخودی که به برخی پوششها میدهند برایم عجیب است. باز هم از تفاوت در پوشش آقایان و خانمها شاکی هستم.
هم آدم خوب و مهربان دیدیم هم آدم بیملاحظه و بیادب مثل همه جای دنیا...
هر جا کفشت را دربیاوری و بگذاری میتوانی باز از همانجا برداریاش بدون اینکه درِ جاکفشی کلید و قفلی داشته باشد.
همسفرانمان همه فامیل یا هم ولایتی هستند. پس آشناییم و غریبگی نمیکنیم. بیشتر خوش میگذرد.
هنوز بازار نرفتهام اما مشخصا پولمان بیارزش است و همه چیز برایمان گران میافتد.
خیلی از چیزها از ایران وارد میشود. کاله در اینجا تبلیغات گستردهایی کرده.
دلم برای خانه تنگ شده. انگار ماههاست از خانهام دور افتادهام.
فکر میکنم دلم برای چند چیز اینجا تنگ شود. صبحی که در حیاط مسجد کوفه نشستم. شبی که در کاظمین از تب میسوختم و کمی در حیاط دراز کشیدم و انگار در این دنیا نبود. شبی که در حرم و زیر گنبد نشستم. اینها لحظات آرامشبخشی بود. برای منِ دینزده همینها کافیست. هنوز هم دلم نمیخواهد نماز بخوابم. دلم نمیخواهد به عربی دعا بخوابم. حتی اصراری بر برآورده شدن ندارم. هر چه هست، باشد؛ راضیام...
سختیاش به دیدن و بودن و تجربه کردنش میارزید. شاید بعدها نظرم تغییر کند. این را فقط بعدها میفهمم.
چیزهایی هست که نمیخواهم یا شاید نمیتوانم اینجا بگویم. همین را بدانید که به خودم حق میدهم که حالم این باشد.
فردا ۴ صبح به سمت مرز حرکت خواهیم کرد.
۵ مهر ۴۰۴
پست ۱۲۶