برای پایان حرفهای بسیاری داشتم. اما همان پیشامد ۱۰ روز قبل اعصاب و روانم را از بین برده. هر چه فکر میکنم از چه بنویسم عقل ناقصم به جایی قد نمیدهد.
هوا سرد است اما راننده بیخیال کولر ماشین نمیشود و دارد ما را از سرما میکشد.
طبیعت کرمانشاه در زیر نور غروب جلوهای رویایی داشت.

آخ که این سفر چقدر میتوانست خاطرهانگیز باشد با خاطراتی خوش، اما با خاطراتی تلخ همراه شده است. از آنها که تا ابد از ذهن و یادت نمیرود و تلخیاش پایدار است.
چه بگویم که سردرد نباشد! چیزی ندارم بگویم. اگر شد و حالی برایم باقی ماند بعدا از اتمام این سفر خواهم نوشت.
کاش قویتر بودم. کاش انقدر خسته نبودم.
۶ مهر ۴۰۴
پست ۱۲۷