فقط دو روز مونده...
وقتی ۵ سالم بود برای اولین بار افت پلاکت پیدا کردم. دکتر به خانوادم گفته بود نگران نباشن و ۵٪ ممکنه که این مشکل همیشگی باشه. و بله من جزو اون ۵٪ بودم. (: دو سال بعد تو هفت سالگی بازم افت پلاکت داشتم. هر بار ۱۰ روز بستری میشدم و بعد از کلی دوا، درمون ترخیص میشدم. همیشه بدنم پر از کبودیای بدون علت بود. گذشت، تا ۲۱ سالم شد. و باز پلاکتم افت کرد. وقتی بستری شدم وزنم ۶۸ بود و خیلی باور کردنی نیست که بگم با وزن ۸۷ ترخیص شدم. کورتون حسابی دخلمو آورده بود. یه عارضهای که کورتون داره، به اصطلاح بهش میگن "قرص ماه" تمام و کمال در من دیده میشد. گذشت تا دوره درمان تموم شد و منم رفتم پیش دکتر تغذیه تا وزنم رو برگردونم به عدد قبل از بیماریم. یادم میاد یه سوپی برام نوشته بود به اسم سوپ "برش" که از انواع سبزیجات درست میشد و فوق بدمزه بود. اونو پوره کرده بودم و با آبلیمو جوری که مزه گندش رو نفهمم، لیوان لیوان سر میکشیدم. و به جز همون سوپ مجاز نبودم هیچ چیز دیگهای بخورم. منم که حرف گوش کن. تو ماه اول ۵ کیلو کم کردم. پیش رفتم تا کامل کل اضافه وزنم رفت. با یه رژیم سخت و طاقت فرسا. بدنم خیلی افت کرده بود. اما خودم هم هنوز نمیدونستم چه بلایی سر خودم آوردم. بعد از رها کردن رژیم یه ۵_۶ کیلو اضافه کردم و ثابت موندم. ورزش هم میکردم اما جسته گریخته. تا اینکه ۵ سال بعدش باز پلاکتم افت کرد. و بازی از نو شروع شد. اینبار سایزم شده بود ۵۴ و تمام پوست تنم پر از ترک بود. علاوه بر افت پلاکت که بهش "ITP" میگن دو مشکل بزرگ دیگه همیشه با من بوده و هست ... هم تیروئید کم کارم، هم PCO شدید و مقاوم به درمان. تا اینجای ماجرا رو داشته باشید، فردا باقیشو مینویسم...
ممنونم که تا آخر باهام بودی، شبت ماه🌙
