نه اینکه اصلا ندانم فقط دیگر نمیخواهم روزهایش را بشمرم.
امروز نزدیکیهای خانهی رفیقم را زدهاند. پیام داد و گفت که حالش خوب است. غمگینم از اینکه خیلی از هم دور هستیم و اصلا معلوم نیست دیدار دیگری وجود داشته باشد یا نه!
میدانم که هیچ وقت و در هیچ زمانی نمیشود با قطعیت سرنوشت چیزی را مشخص کرد. همیشه همه چیز در یک حالتی از ناپایداری است. کسی چه میداند آخرین روز زندگیاش چگونه خواهد گذشت! این را خیلی وقت پیش فهميدم. وقتی پدرم خوابید و دیگر بیدار نشد.
هر چند در زمان جنگ این نامعلومی و این حالت ناپایدار بیشتر از هر زمان دیگری خود را در پیش چشمانمان عریان میکند.
خب حالا که چه؟ یعنی زندگی را رها کنیم و به انتظار مرگ روزها را شماره کنیم؟ این آن چیزیست که واقعا میخواهیم!
نمیخواهم اینگونه زندگی کنم. نمیخواهم روزهای اندک عمرم را به بیچارگی سپری کنم. من هنوز زنده هستم و جان دارم.
راستش از مرگ میترسم از دنیای بدون عزیزانم بیشتر. اما وقتی بابا رفت چه شد؟ مگر غیر از این است که باز زندگی کردم. که زندگی را چون جانِ شیرین دوست داشتم و دارم!
اکنون هم زندگی را دوست دارم. در این شرایط جنگی بیشتر از هر زمان دیگری زندگی را دوست دارم. با هم بودنمان را دوست دارم. این روزها هم خواهد گذشت. بازماندگان این جنگ باز هم زندگی خواهند کرد.
سخت است. خب، بله. ولی چه چیزی در این دنیا سخت نیست!
بگذریم...

خانم الف امروز این پست را لایک کرده بود و کامنت گذاشته بود. یادم افتاد که قرار بود کیک درست کنم. اما اینجا فر نداریم. تا به حال در قابلمه کیک نپختهام اما سرچ میکنم و اگر چیزی که بدون همزن و فر بود پیدا کردم میروم سراغش.
راستش نمیدانم واکنشم به اتفاقات تلختر چه خواهد بود. فقط سعی دارم خودم را حفظ کنم و ذهنم را آرام کنم.
دلم برای رفیقم تنگ شده. برای او که هر چه حرف میزدیم حرفهایمان تمامی نداشت. او که به من میگوید صبور ولی خودش روی هر چه صبور در دنیاست را کم کرده. میبینی رفیق عزیزم چه دور از هم افتادهایم.
تمام شو جنگ لعنتی من دلتنگ عزیزانم هستم. همه دلتنگیم.
مراقب خودت باش. ♥️
۱ تیر ۴۰۴
پست ۵۷ از چالش من، زن، زندگی