آشپزی با هوش هم بامزه‌ستا...
گفتم برام دستور یه کوکی رژیمی و ساده رو بده. اونم اینو داد.
کوکی موز، جو دوسر و کره بادام‌زمینی — تست ۶ عددی
🍌 موز رسیده: ۱ عدد کوچک (حدود ۶۰ گرم موز له‌شده)
🌾 جو دوسر پرک: ½ پیمانه (حدود ۴۵ گرم)
🥜 کره بادام‌زمینی طبیعی: ۲ قاشق غذاخوری (حدود ۳۰ گرم)
دارچین: ¼ قاشق چای‌خوری
وانیل: ¼ قاشق چای‌خوری
نمک: یک پنس خیلی کوچک
🍫 شکلات تلخ خردشده: ۱۵ گرم
پخت
۱. فر را روی ۱۷۵ درجه گرم کن.
۲. موز را کاملاً له کن.
۳. کره بادام‌زمینی، وانیل و دارچین را اضافه کن.
۴. جو دوسر و نمک را اضافه کن و خوب مخلوط کن.
۵. شکلات تلخ را داخلش بریز.
۶. ۱۰ دقیقه استراحت بده.
۷. به ۶ قسمت تقسیم کن و روی کاغذ روغنی بگذار.
۸. با پشت قاشق کمی پهنشان کن؛ ضخامت حدود ۱ سانتی‌متر خوبه.
۹. حدود ۱۲ تا ۱۵ دقیقه بپز.
۱۰. بعد از بیرون آوردن، اجازه بده ۱۰ دقیقه خنک بشه؛ چون وقتی داغه بافتش نرم‌تره و ممکنه فکر کنی نپخته.
به مزه‌ش ۸ میدم از ۱۰. بافت نرمی داشت و خوب بود در کل.
پرانتز باز
کسی می‌تونه منو راهنمایی کنه که چرا نمیشه عکس آپلود کنم و چطور می‌تونم انجامش بدم؟ مدتی هست با این مشکل روبرو هستم و از متن‌های بدون تصور هم خوشم نمیاد. یه مدت اسکرین می‌گرفتم و آپلود می‌شد یه مدت هم داخل اینشات سیو می‌کردم می‌شد. الان هیچ رقمه نمیشه...
پرانتز بسته
حالا کدوم بخشش بامزه‌ست؟
اینکه پابه‌پای آدم تو کارا هست هر جا شک کردی یا چیزی به ذهنت رسید بهش میگی و درجا جوابت رو میگیری. جالبه...
متأسفانه خواب صبحم هر روز داره بیشتر میشه و من اصلا از این روند راضی نیستم. باید سعی کنم شبا زود بخوابم. امروز از ساعت ۱۰ تا ۲ و نیم کلاس داشتم. کلاس که تموم شد سر درد منم شروع شد و هنوز باهامه... ارائه‌م خوب بود تقریبا... بعدش یکم آسنی رو ادیت زدم و بعدش برقا قطع شد. لپ‌تاپ منم برق مستقیم هست پس خاموش شد. دیگه خیلی کار خاصی نکردم. پادکست دکتر مکری رو شنیدم و لاک زدم. یکم نشسته چرت زدم. دوش گرفتم، خونه رو جارو زدم، گردگیری کردم و شام و کوکی درست کردم. چون سردرد داشتم و دارم چیزی نخوندم. گوشی هم الان به خاری دستم گرفتم.
داشتم فکر می‌کردم آشپزی رو دوست دارم، شاید چون به نوعی خلق کردن بحساب میاد. من تو هیچ کاری حرفه‌ای و خیلی خفن نیستم. تو اغلب کارا متوسط رو به بالام. اما می‌تونم بگم تو بخش لذت بردن قشنگ ولوم تا آخر رفته... موقع آشپزی و ظرف شستن پادکست یا موسیقی می‌شنوم و این تبدیل به عادت شده برام.
نمی‌تونم ذهنم رو بگیرم و نذارم به دی ماه نره. هر بار از چیزای کوچیک و خوشی‌های کوچولوم می‌خوام بگم یاد بچه‌های دی میفتم. همه‌شون جوون بودن. کلی آرزو داشتن. آرزوها و خوشی‌های کوچیک... آه...
قط یک نکته مهم
