
ساعت ۱۴:۰۵ دقیقه بعدازظهر است. و در کلاس خالی دانشگاه نشستهام... شاید غیرقابل درک باشد. اما بسیار ذوقزدهام.
سال ۱۳۸۳ بود که در رشتهی کامپیوتر دیپلمم را گرفتم. یک بار برای کنکور درس خواندم که قبول نشدم و تا امروز تحصیل را کنار گذاشتم. البته به میل و دلخواه خودم نبود. اما به هر حال ۲۱ سال زمان برد تا از دبیرستان به دانشگاه برسم. بماند که چهها شد و چهها گذشت. اما حالا بسیار خوشحالم برای بدست آوردن چیزی که همیشه مشتاق داشتنش بودم. شاید برای برخی این امری طبیعی و روال عادی زندگی باشد. اما برای من دستآوردیست زیبا و خواستنی. میدانم که در ابتدای راه هستم. میدانم که این تازه شروع ماجراست. میخواهم برای آرزویم تلاش کنم و آن را از آن خود کنم. میدانم که زیبایی در مسیر است و نه در مقصد، که مقصد هم لطف و صفای خود را دارد.
به هر حال امروز برایم نقطه عطفی خواهد بود در زندگی. بچهها را صمیمی دریافتم. اساتید را مهربان و دلسوز...
راستش از آن دسته افراد نیستم که از زیر کار و درس فرار کنم و شانه خالی کنم. این علاقهی من است.
مخصوصا رشتهام را بسیار دوست دارم.
تا رسیدن به آرزوهایم راه دارم. اما هم صبورم هم کوشا...
پس پیش به سوی فرداها...
۱۸ آبان ۴۰۴
پست ۱۵۷