دیشب اونقدر بد خوابیدم که نتیجهش شد خواب موندن امروز صبح... ۱۰ دقیقه مونده به ۷ از خواب پریدم. یکم گیج بودم اما تا ساعت رو دیدم برق و خواب هر دو با هم از سرم پرید.
تا آماده بشم و یه چیزی بخورم بزنم بیرون شد ۷:۲۵. دیگه این نهایت سرعتم بود، تازه از شب قبل وسایلم رو آماده میکنم همیشه. تمرینم رو حدود ۱۰ دقیقه به ۸ شروع کردم.
ساعت ۸ کلاس مجازیم هم شروع شد. هدست گذاشتم و همزمان که تمرین میکردم به کلاس هم گوش دادم.
بعد از تمرین تو راه خونه یه صحنهی خیلی خوشگل دیدم. کاش میشد ازش عکس میگرفتم و ثبتش میکردم. یه خام مسنی با گیسای بللللند و سفیدش با یه پیراهن گلدار و یکم آزاد تابستونی... نمیدونید چقدر زیبا بود. هنوز از صبح که یادشون ميفتم ذوق میکنم.
خرید کردم، میانوعده خوردم و خوابیدم. بد جور چشمام سنگین شده بود. بیدار شدم به کارای معمول همیشه رسیدم. یکم با مامان و یکم با خانم "عین" حرف زدم. همه حرفمون شده معیشت، معیشت، معیشت...
برقا ۱۰ دقیقه زودتر از معمول قطع شد. نتونستم کار ادیت کنم چون باتری لپتاپم خرابه و با برق مستقیم کار میکنه. گفتم شب ادیت میزنم که ناقافل باز برقا قطع شد. خیلی گرمه...
الانم تو تاریکی و گرما و تنهایی نشستم و مینویسم.
دم غروب دالگونای قهوه درست کردم برای اینکه رژیمی بشه بجای شکر عسل زدم داخلش، یه چند مورد اشکال داشت کارم. نسبت عسل به قهوه کم بود. اون آبی که ریختم داخلش به جای ولرم باشه یکم رو به داغ بود و فکر میکنم به اندازه کافی نزدمش که خوب شکل خامهای بگیره. بنابراین خوب نشد. اما خوردمش. فردا با رعایت این نکات از نو درستش میکنم.
ناهار کشک بادمجون خوردم. بدون روغن درست میکنم چون پیاز داغ نداره. شاید بگید اصلا مزه داره مگه اینجوری؟ باید بگم قابل خوردن هست و بد مزه نیست، اما به اون معنای واقعی لذیذ شاید نباشه. البته اگر ذائقهتون به پر پیاز و چربش عادت داره. من از یک جایی به بعد تصمیم گرفتم ذائقهم رو تغییر بدم و سلامت بودن غذا شد اولویت، برای همین این مدل غذاها هم برام لذیذ به حساب میان.
برقا وصل شد، برم شام درست کنم تا قطع نشده باز، میام...
بله داشتم میگفتم. ااووووم... رشته افکارم گسست رفتم اومدم.
موقع آشپزی به حرفامون فکر کردم با مامان و خانم عین. با خانم عین داشتیم میگفتیم چقد سخت شده و ما جقدر پوستمون کلفته... گفتم اگه بدونی چه شرایطی دارم. اونقدر فکر و خیال کردم این مدت که عاقبت مریض شدم. برای سهشنبه نوبت دکتر گرفتم. بیمارستان نوبت خالی نداشت و مجبور شدم وقت مطلب بگیرم. اونم تو این وضعیت. داشتیم دنبال علت خستگی زیادش میگشتیم که به این نتیجه رسیدیم که واقعا با این اوضاع که هر چقدر کار میکنی و هر چقدر صرفهجویی میکنی و از همه چی میزنی بازم آخرش نه رفاه داری، نه آرامش و نه آیندهای خب معلومه مدام ذهنت احساس خستگی میکنه. بهش گفتم من که اگه این باشگاه و این گپای گاه و بیگاه نبود تا حالا تموم شده بودم. چقد دلمون لک زده بود برای خرید یکی دو جلد کتاب...
امروز ارائه فردا رو آماده میکردم برای درس اصول سرپرستی که موضوعش "هوش هیجانی" هست.
بیاید راجع به همون بگم.
اصلا هوش هیجانی چیه و چرا مهمه؟
هوش هیجانی (Emotional Intelligence یا EQ) یعنی توانایی ما برای شناخت، درک و مدیریت احساسات خودمون و همچنین تشخیص و مدیریت درست احساسات دیگران.
به زبان ساده، فردی که هوش هیجانی بالایی داره فقط احساساتش رو تجربه نمیکنه، بلکه میفهمه چه احساسی داره، چرا چنین احساسی پیدا کرده و چطور باید به اون واکنش نشون بده. همچنین میتونه احساسات و نیازهای اطرافیانش رو تا حد زیادی تشخیص بده و متناسب با اون رفتار کنه.
هوش هیجانی معمولاً شامل چند مهارت اصلی هست:
خودآگاهی: شناخت احساسات، نقاط قوت و ضعف و واکنشهای خودمون
خودمدیریتی: کنترل و تنظیم احساسات، بهخصوص در شرایط پراسترس
همدلی: درک احساسات و شرایط دیگران
مهارتهای اجتماعی: برقراری ارتباط مؤثر، حل تعارض و ایجاد رابطه مناسب
انگیزه درونی: حفظ تلاش و انگیزه برای رسیدن به هدف، حتی در شرایط دشوار
حالا چرا داشتن هوش هیجانی مهمه؟
هوش هیجانی به این معنا نیست که همیشه آروم باشیم یا احساسات منفی نداشته باشیم. همه انسانها عصبانی، مضطرب، ناامید یا تحت فشار میشن. تفاوت اصلی اینجاست که فرد دارای هوش هیجانی بهتر میتونه این احساسات رو بشناسه و اجازه نده احساسات، کنترل رفتار اونو به دست بگیرن.
و یک جمعبندی کوچیک بخوام بگم، هوش هیجانی فقط یک ویژگی شخصیتی خوب نیست؛ یک مهارت مدیریتی و ارتباطی است که میتونه بر نحوه تصمیمگیری، همکاری، حل تعارض، انگیزه افراد و در نهایت عملکرد فرد اثر بذاره.
متأسفانه یا ایراد از سیستم منه یا از ویرگول که نمیتونم عکس آپلود کنم ولی واقعا از تلاش برای اینکار خسته شدم. از پست بدون عکس خوشم نمیاد اما دیگه چارهایی ندارم.
امیدوارم آخر همه این روزای سخت شیرینی و شادکامی باشه