ساعت از ۱۱ گذشته بود که به ایستگاه مترو "میدان حر" رسیدم. هوا گرم بود ولی بادکی می‌آمد و گرما را قابل تحمل‌تر می‌کرد. از پله‌های مترو بالا رفتم. اطراف را می‌کاویدم تا ساحل را پیدا کنم. خیلی زود پیدایش کردم. بعد از بغل و ماچ و احوال‌پرسی و خداحافظی با حسین به سمت صبامال رفتیم. با اینکه ضدآفتاب داشتم تلاش می‌کردم تا در مسیر آفتاب کمتر به صورتم بتابد. ۱۵ دقیقه پیاده‌روی و رسیدیم.
قرار بر این بود تا یک بعدازظهر گپ بزنیم و ناهار بخوریم و بعد از آن برویم "پیر پسر" را ببینیم. در طول صحبت زمان مثل برق و باد گذشت. وارد سالن شدیم و فیلم شروع شد. اولین بار که ساعت را چک کردم یک ساعت و ده دقیقه از زمان آغاز می‌گذشت. اصلا احساس خستگی نداشتم. تمام مدت می‌خواستیم ببینیم چه می‌شود. دیدنش برای یکبار کافی بود و با بازی بی‌نظیر حسن پورشیرازی حتما ارزش یکبار دیدن دارد.
بعد از ۳ ساعت و ۱۰ دقیقه نشستن در سینما حقمان یک چای و باقلوا بود، نبود!
هر بار که ساحل را می‌بینم حسرت می‌خورم که چرا همسایه یا دست کم هم‌محله‌ایی نیستیم. این انصاف نیست.
خوشحال و راضی به خانه رسیدم. با اینکه واقعا گرم بود و پاهایم داغ کرده بود. دوش گرفتم و مشغول شام پختن بودم که خبری حالم را گرفت. البته خود خبر خیلی مهم نبود واکنش به خبر کمی حالم را گرفت.
ساحل برایم از روزهایش نوشته بود. خواندنشان بسیار چسبید و من هم در جواب برایش نوشتم.
شب را خیلی بد خوابیدم و مدام کابوس دیدم. با حال بسیار بدی به باشگاه رفتم. طوری که هر کسی مرا می‌دید می‌پرسید که چه شده است. کمی که تمرین کردم و با دخترها معاشرت کردم حالم بهتر شد. به خانه رسیدم کمی با دوستانم گپ زدم و مشغول کار شدم.
رفته رفته داشتم کابوس و ناراحتی‌های شب قبل را از یاد می‌بردم که مامان برایم پیام داد، فلانی فوت شده است. پسر یکی از همشهری‌هایمان که مدتی پیش ازدواج کرده بود و بعد دچار بیماری شد، امروز درگذشت.
باز هم رنجی از پی رنج دگر. می‌بینید زندگی همین است. لحظه‌ای شادی، دمی دیگر غم. گاهی لذت و بعد سختی و عذاب. تا بوده همین بوده و تا ابد هم خواهد ماند. قدر زندگی را باید دانست. اینطور نیست؟!
به هر حال خوشی‌ها و غم‌ها هیچکدام دوامی ابدی ندارند. همین است. با آگاهی به این وضعیت می‌خواهم خوش باشم و سخت نگیرم.
۱ مرداد ۴۰۴
پست ۸۰
