امروز از آن روزهایی بود که زورم به هیچ چیز نمیرسید.
با هر جان کندنی بود ساعت شش صبح از تخت بیرون آمدم. حال و حوصله باشگاه رفتن نداشتم، اما باید میرفتم. برنامهی تمرینی جدیدم با مربی جدید کاملا متفاوت از قبل است و زمان کمتری نسبت به قبل تمرین میکنم.
آخرِ تمرین کمی با بچهها گرم صحبت شدیم. به مریم گفتم: اصلا انرژی ندارم. حال و حوصله هیچ چیز را ندارم. گفت: همه همینیم.
همین دو کلمه باعث شد با خودم از در صلح و سازش دربیایم. راست میگفت در نهایت همه دلیلی برای انرژی نداشتن داریم. به خانه که رسیدم هنوز هم حوصله نداشتم. کمی در خانه چرخیدم. به خودم که آمدم دیدم در حال تمیزکاری خانه هستم. همه جا را بهم ریختم. مبلها رو کشیدم کنار و زیرشان را طی کشیدم. شیشهها را پاک کردم. گلدانها را تمیز کردم و خاک و آب دادم. سینک پر از ظرفهای نشسته بود. ظرفها را شستم. فرش را لکهگیری کردم. کمی مبلمان را جابجا کردم و دکور روی میزها را تغییر دادم. کتابهای شعر را گذاشتم سر دست. جارو برقی کشیدم و همه جا را دستمال کشیدم. حمام کردم. زبان خواندم.
هر زمان زورم به چیزی نمیرسد خانه را بیشتر از همیشه تمیز میکنم. هر جایی را که دستم برسد بهم میریزم و از نو مرتب میکنم. انگار فقط زورم به خانه میرسد.
از روزم راضی بودم هر چند که بیحوصلگی امروز را سایه به سایه با من بود و هنوز هم هست. میخوابم شاید صبح که بیدار شدم دیگر رفته باشد.

۲۴ تیر ۴۰۴
پست ۷۴