روزمره

به جز دو تا از دروس باقی دروس نمراتش اومده و راضی‌ام.

دیروز بعدازظهر تا امروز عصر خونه مامان بودم. هم دلم تنگ شده بود، هم نیاز داشتم کمی از فضای این یک ماه فاصله بگیرم.

حالا برگشتم خونه.

جدا که هیچ‌جا خونه خود آدم نمی‌شه. اصن اگه رفتیم و بهشت و بازم دلمون برا خونمون تنگ شد چی؟

چند جلد کتاب دارم که امیدوارم برسم و تو دو ماه تابستون تمومشون کنم.

راستش نیاز به یه خبر خوب دارم. از اونا که اولش واقعا باورت نمیشه که این اتفاق افتاده باشه.

بخاطر امتحانا هم‌ مدتی هست بوک‌مارک ندوختم. یکی نصفه نیمه‌ش رو میزمه که اونم تو دستور کار هست.

یه عالمه کار برای انجام دادن دارم.

نمی‌خوام به چیزایی فکر کنم که از کنترل من خارج هستن. میخوام تمرکز کنم روی چیزای کوچیک که کنترلشون تو حیطه زندگی من جا میشن. چیزایی که منو به زندگی وصل میکنن. وگرنه هممهههه مون که نههههه ولی بیشترمون میدونیم چه روزای تلخ و بدی رو داریم‌ پشت سر می‌ذاریم. ترسناکترینش برای من تورمه...

حالا بگذریم، طبق اون فرمولی که میخوام در حیطه مسائل تحت کنترل خودم باشم، اوقات خودمو تلخ نمیکنم.

راستی میدونستید که پنگوئن زانو داره؟

منم نمیدونستم. دیشب طی یک گفت‌و‌گو با هوشی اینو فهمیدم. بامزه‌ست نه!

در هر حال سعی می‌کنم ورژن بهتر خودم رو بسازم و امیدوار باشم تا شرایط حول محور جغرافیایی مون هم متناسب‌تر و ایده‌آل‌تر بشه.

چه میدونیم از فردا، شاید شد...

ماچ بهتون...