شاید این آخرین متن من در این فضا باشه. میگم شاید چون همیشه دل کندن از مکانها، آدمها و هر چیزی برام سخت بوده و هست.
وقتی از اینستاگرام کوچ کردم و به اینجا اومدم، از کاری که کرده بودم بسیار خوشحال و راضی بودم.
اینجا چالشهای زیادی برای خودم گذاشتم. دوستای زیادی پیدا کردم. چه روزهایی رو که با هم تجربه نکردیم.
خنديديم، به سر زمین و زمان غر زدیم، چیزای جدید تجربه کردیم. گریه کردیم و غصه خوردیم، امید بستیم و ناامید شدیم و از نو امید بستیم...
آدمی همینه دیگه...
راستش قشنگیش هم به همینه...
چیزهای زیادی رو پشت سر گذاشتیم و حالا دیگه باز وقت رفتن شده. جای دوری نرفتم همینجا تو تلگرام...
نوشتن وقت زیادی میگیره اما ویس گذاشتن نه. بنابراين رفتم تلگرام و یک کانال برای خودم زدم و حرفامو به شکل ویس اونجا میذارم. راستش دلم میخواست اینکارو داخل یوتیوب انجام میدادم. اما هنوز خیلی برای مدام VPN زدن و این داستانا تنبلم. از اون گذشته اونقدر برای خودم مشغله ساختم که تازه تازه دارم قدر و قیمت زمان و وقت رو میدونم. اینه که اونجا حرفام تقریبا بداههست. بدون ادیت و بدون هیچ افکت و کار اضافهاییه... حتی جای دیگه ضبط نمیکنم که بعد سیو کنم که بعد برم اونجا آپلود کنم. چون زمان مهمه.
حالا چرا اصلا اصرار دارم حتما یک جایی باشم؟
جوابش رو مفصل تو ویس اول یا دوم گفتم ولی اگر بخوام یک خلاصهایی ازش رو بهتون بگم، باید بگم که برای حال خودم...
چون اینکار باعث سبکس ذهن و قلبم میشه.
حرفایی که اینجا مینوشتم و چیزهایی که داخل ویسها میگم یه جورایی حالمو خوب میکنن...
شاید بعدها حال یک نفر یا دو نفر دیگه رو هم خوب کرد.


برای تبلیغ و اینطور چیزا نبود که ازش حرف زدم. راستش فکر کردم خیلی قشنگ نیست که یهویی و همینجوری بذارم برم.
دوست داشتم بیشتر بنویسم الانم ولی دیگه وقتم این اجازه رو نمیده.
مررررسی از همتون که کنارم بودید.
مرررسی که خیلی جاها بهم انگیزه دادید.
امیدوارم دلتون خوش و تنتون سلامت باشه.
همیشه خوشحال و پرانرژی باشید و از زندگی لذت ببرید.
دووووستوووون دارم.