تو این چهل روز، فقط سه بار سرما خوردم. بماند که از لحاظ روحی شرایط چندان جالبی نداشتم. به زور و کشون کشون تا اینجا اومدم. چند روز هست که مدام میگم بیخیال، پایان چالش رو اعلام کن و پروندهش رو ببند. امروز دیگه خیلی جدی بودم برای انجامش. راستش موارد چالش رو انجام میدم. تقریبا عادت شدن و خود به خود انجامشون میدم. مشکلم سر این نیست. فقط حالم باهاش خیلی خوب نیست. جای اینکه باعث بشه تا انگیزه و روحیهی بهتری داشته باشم، برام شده بار...
تمرینات سنگینه، وقتم محدوده و دهها کار تو صف انجام شدن هستن. ساعت خوابم بهم ریخته و متأسفانه این باعث کاهش تمرکز و توانم شده.

اینو دیدم و ورق برگشت.
تلاش میکنم و بیخیال نمیشم تا متوقف نشه. اما واقعا نمیدونم میتونم یا نه...

خیلی خستم و نیاز به استراحت دارم. هفته خیلی شلوغی داشتم و دو روز آخر رو هم شلوغم.
پنج روز در هفته صبح ۶ بیدار میشم و ۷ میرسم باشگاه و تا برگردم ۱۰، ۱۱ صبح شده. این یعنی رسما تا ظهر گیرِ باشگام. البته تصور نکنید دارم غر میزنم. نه، فقط دارم برنامم رو میگم. از بعدازظهر تا شب وقت دارم به کارام برسم که تعدادشون کم هم نیست. گاهی اتفاقات خارج از برنامه پیش میاد و مجبورم بیشتر انرژی بذارم. همین خستگی و کاهش توان جسمی در پی داره و دیگه میرسم به نقطهای که دلم میخواد همه درارو ببندم و هیچ کاری نکنم.
میدونم چیزایی که مینویسم بیشتر شبیه به هذیونه... امیدوارم شرایطی فراهم بشه که بتونم این خستگی رو از تن به در کنم و شادابتر باشم و بهتر بنویسم.
دمتون گرم که همراهید