۱- دوستی بر اساس فایده‌مندی و منفعت و نفع متقابل:
مبنای این نوع دوستی‌ها، فایده‌ای هست که دو دوست در موقعیت‌های مختلف به هم می‌رسانند. مثلاً يكى كارمند بانك است، يكى كارمند شهردارى است با كارمند بانك دوستى مى‌كنم كه برايم وام جور كند و يا وقتى بانك رفتم كارم را زودتر راه بيندازد، در مقابل هم كارمند شهردارى كار كارمند بانك را در شهردارى راست و ريز مى‌كند. اشكال اساسى اين دوستى در اين است كه با توقف استفاده يكى از ديگرى ، دوستى بصورت اتوماتيك قطع می‌شود.
۲- دوستی بر اساس لذت و علایق مشترک:
مثلاً ما به فلان ورزش علاقه داريم و بر پايه آن ورزش با هم رابطه برقرار مى‌كنيم و وقت مى‌گذرانيم، مثلاً كوه مى‌رويم، فوتبال بازى مى‌كنيم. يا مثلاً علائق مشترك سياسى، دينى و يا اعتقادى داريم و حول عقيده مشترك اين علائق منظماً همديگر را مى‌بينيم و رابطه‌مان صميمى‌تر مى‌شود. اين رابطه به اين خاطر متوسط است كه احتمالاً با تغيير علائق هر فرد چرخه دوستى به راحتى متوقف می‌شود و دوستى ادامه نمى‌يابد و يا در موارد اعتقادى با تغيير اعتقاد در يك روز دوست صميمى ديروز، دشمن خونى امروز می‌شود.
۳- دوستی بر اساس خوبی ها و فضایل مشترک:
اين رفاقت بالاترين مرحله رابطه ممكن بين دو انسان است. جان جانان شب و روز از بودن باهم لذت مى‌برند. به موفقيت هم حسادت نمى‌كنند كه هيچ، موفقيت يكى همان احساس را در ديگرى مى‌انگيزد و در غم دوست، رفيق را بايد دلدارى داد. صمیمیت‌ها در این نوع دوستی‌ها نه به خاطر منافع فردی که صرفا به خاطر مبانی فکری، ارزش‌ها و حال مشترک افراد است.
سخت دلم تنگ است.
۴ آذر ۴۰۴
پست ۱۶۹
