
دلم جاده میخواد.
دلم یه بیخیالی عمیق میخواد.
نه اینکه دلم زندگی شلوغ نخواد.
نه اینکه خسته باشم از حرکت و تلاش.
اصلا همین شلوغیها هستن که باعث میشن اون تمنای قشنگ رفتن و خلوت کردن ایجاد بشه.
که باعث میشه وقتی رفتی تو دل جاده اون رفتن بهت بچسبه.
حالا رسیدیم آخرای دو تا کار سخت.
یکی آخرای امتحانات. یکی آخرای تجهیز کردن یه کار جدید.
کاش خوب بگذره این آخر و بعدش بگم آخیییششش ارزشش رو داشت.
کاش برای همهمون همینجوری بشه.
خسته نشو عزیزدل. سرو باش.
یه نفس بگیر و باز ادامه بده.
زندگی همه جورهش سخته.
خودت سختی خودت رو انتخاب کن.
جنگیدن برای بدست آوردن. تلاش برای ساختن.
بعدش یه استراحت با دل راحت.
بعدش باز تلاش و تلاش.
البته که تو کار کلی نه میاد. روزای بد. چیزای پیشبینی نشده. اما رهاش نکن. تنها رمز موفقیت استمرار و تلاشه. البته در ۹۸ درصد موارد. اون دو درصد رو بالا بریم، پایین بیایم باید رها کنیم بذاریم برن. اونا مال ما نیستن.
حالا نمیدونم وسط درس خوندن چرا نوشتنم گرفت.
شاید نیاز به حرف زدن.
مراقب خودتون باشید. زمونه بدجور دندون طمع به زمین زدنمون تیز کرده. ولی زکی :)))) کور خونده.

بعله غم هست، نقص هم هست. بذار غم آوازش رو بخونه و دلش قرار بگیره. اون قرار نیست جایی بره. همیشه خواهد بود. در نهایت باهام دوست میشیم. بعدش نوبت توعه که خودی نشون بدی. تو استاد تبدیل کردن تلخیها به شیرینی باش.
مثلا یادم میاد ۲۰ سال پیش یه عموکاظم نامی بود که هویج بستنی میداد لیوانی ۸۰۰ تومن. ما فقط ۳۰۰۰ تومن پول داشتیم. ینی کل پولی بود که داشتیم حالا مثلا فکر کنید برای یک هفته. گفتیم درسته پول نداریم ولی دلیل نمیشه هویج بستنی نخوریم.
نمیخوام حالا رو با اون روزا مقایسه کنم ولی هنوزم وقتی اون روز یادم میاد دلم گرم میشه که فکر بیپولی رو نکردیم و رفتیم یه تفریح خیلی کوچولو کردیم.
میدونی چیه، مهم اینه آرامش داشته باشی. وقتی به تعداد آدمایی که طی قرنها اومدن و رفتن فکر میکنم خیلی چیزها دیگه در نظرم رنگ میبازه. دیگه خیلی حرکتا و رفتارا برام بیاهمیت میشن.
حیف نیست. فرداهایی میاد که هیچ کسی تو دنیا نیست که حتی ما رو بشناسه.
از حاشیه به متن زندگی بیایم. خیلی چیزها هست که باید رهاشون کنیم، و خیلی چیزهای دیگهای هستن که لازمه ببینیمشون و سفت بچسبیم بهشون.