چقدر نفهمیدم که مهر چطور گذشت و جایش را به آبان داد. مثل خواب و خیالی بود که تمام شد و از آن، جز یادی مبهم چیزی برایم نمانده.
بیدار می‌شوم. به یاد می‌آورم که سابق بر این چقدر شنبه‌ها را دوست داشتم. چقدر دلم می‌خواهد شادی عمیق از دست رفته‌ام را بازیابم. دلم می‌خواهد باز مثل قبل بشوم. من تغییر کرده‌ام! یا زندگی نمی‌گذاردم تا دلخوشی‌های کوچکم را داشته باشم!
دلم می‌خواهد آن دلخوشی‌های اندک و کوچکم را پس بگیرم. دلم می‌خواهد باز همان دختر سرحال و سرزنده باشم. او که می‌رقصید و خوشحال بود در همه سختی‌ها...
بلند می‌شوم باید بروم باشگاه. یادم می‌آید بدون صبحانه از خانه بیرون نمی‌رفتم. حالا اما تا وسط‌های ظهر چیزی نمی‌خورم. می‌دانم اشتباه است. اما دهانم باز نمی‌شود برای خوردن.
لباس می‌پوشم و راه می‌افتم. یادم می‌آید خیلی وقت است به درختان سر راهم دست نزده‌ام و بهشان سلام نکرده‌ام.
وزنه می‌زنم و فکر می‌کنم دل خوش چقدر مهم است. این مدت خیلی کارها کرده‌ایم. از بله‌بدون خواهر کوچک، تا سفر، تا بازسازی خانه، و عقدکنان... همه به نوعی خوشی محسوب می‌شوند، اما دل خوش در هیچ کدام نداشته‌ام.
یادم می‌آيد قبلا حتی در روزهای سخت‌تر دل خوش داشتم. اما حالا روزها آنقدر‌ها هم سخت نیست. اما دل خوش هم نیست.
سر راه در برگشت یک شانه تخم‌مرغ می‌خرم ۱۹۰ هزار تومان. باز فکر می‌کنم شاید فقط به تمام کردن کارها و چند روزی استراحتی نیاز داری. اما نمی‌دانم بعد از این که کارها را تمام کردم و چند روزی استراحت کردم. همان آدم سابق و دل خوش می‌شوم یا نه.
به خانه می‌رسم، کلید می‌اندازم و در را باز می‌کنم. فکر می‌کنم باید انجام شود، باید بگذرد تا بفهمم.
لباس‌هایم را عوض می‌کنم و در حین نوشتن فکر می‌کنم باید دست بجنبانم، کلی کار هست که باید انجامشان بدهم. حتما بعدش اوضاع خوب و دلخواهم می‌شود.
باید صبور باشم. فکر و خیال نکنم.
۳ آبان ۴۰۴
پست۱۴۶
