وضع اقتصادی و معیشتی خفقانآور است. به زور و زحمت مفری باز میکنم، راه نفسی محیا میکنم و ساعتی بعد باز بسته میشود. آه عمیقی میکشم و باز در تلاشم تا راه گریر دیگری بجویم. چه باید کرد؟ چه کسی میبیند و چه کسی میشنود! آیا به اندازهی کافی عیان نیست؟ این انصاف است که رفاه آن چند درصد اعیان و اشراف را ملاک قرار داده و آن درصد عظیم از قشر متوسط و پایین را نادیده گرفت! نه تنها تورم بلکه بیکاری گریبانمان را گرفته است و رها نمیکند. حتی نمیتوانید کار فراهم کنید. آن وقت مدام از ازدواج و فرزندآوری داد سخن سر میدهید. در منبرها سخنانها از مرام علی میگویید ولی در رفتار و کردار همه یزیدی هستید. دیگر باید چه بشود تا به داد مظلوم برسید! دلم گرفته است از این همه دویدنها و نرسیدنها... میدانم که کم نخواهم آورد و ادامه خواهم داد. اما بس کنید این سیاستهای کثیف را، کمی به فکر مردم باشید و دست بردارید از جنگ و دعوا و سر در هر سوراخی کردن. کمی آرامش، کمی ثبات و مقداری دلخوشی برای زندگی... از دستتان اگر برنمیآید از کرسی ریاست پایین بیائید. مردم را ذله کردید...
۱۴ دی ۴۰۴