پسری ۹ ساله به اسم محمدعلی همسفرمان است. همان ابتدای راه قلم و دفتری در دست داشت. پرسیدم میخوای خاطرات سفرتو بنویسی؟ گفت: بله.
یک صفحهای نوشت. گفتم: من خیلی دوست دارم نوشتههات رو بخونم اگه اشکالی نداشت و خودت دوست داری بعدا بده منم بخونمش. با سر تایید کرد و گفت: باشه.
در دل به خود اندیشیدم و اینکه قبل از این یک سال اخیر هیچگاه سفرنامه ننوشته بودم. همانها هم که نوشتهام به واسطهی ویرگول بوده است.
از حال و هوای سفر بخواهم بگویم؛ فعلا هیچ... هیچ حس خاصی ندارم و همه چیز برایم معمولی است. کمی هم خسته هستم. البته من کلا آدم شب نیستم و همینکه شب میشود مثل مرغ که میرود جا دلم میخواهد بروم جایم و استراحت کنم. گویا صبح ساعت ۶ از مرز رد خواهیم شد.
فعلا بخش جذاب سفر همان آشنایی با محمدعلی بوده است.

۳۰ شهریور ۴۰۴
پست ۱۲۲