دیروز برای انجام کاری بعد از سال‌ها به دبیرستانی که در آن دیپلم گرفته بودم رفتم. بعد از بیست سال...
پا در کوچه‌ی منتهی به دبیرستان گذاشتم و سد خاطرات شکسته شد و سیلابی در ذهنم به راه انداخته شد.
تک و توک خانه‌های قدیمی پابرجا بود و بقیه همه به آپارتمان تغییر وضعیت داده بودند. مدرسه عین روز اولی که دیده بودمش باقی مانده بود.
از در کوچک ورودی گذشتم. یک راهروی کوچک یک متری که نورش را از روشنایی روز می‌گیرد حد فاصل خیابان و حیاط مدرسه است. با وارد شدن به حیاط نور گرم خورشید چشمت را می‌زند. حیاط همانطور دست نخورده عین بیست سال قبلش است. فقط دو تیر دروازه بزرگ برای فوتبال می‌بینم. تورهای هر دو دروازه پاره شده‌اند. به غیر از این همه چیز همانطور بود که از اول بود. حیاط مدرسه نسبتا کوچک است و فضای سبز کوچکی دارد. درختانش هم همه کوتاه قد هستند و بیشتر همان حیاط کوچک در زیر آفتاب است.
از پله‌ها بالا می‌رم وارد سالن می‌شوم و باز همه چیز مثل قبل است. مدرسه شلوغ است و خیلی‌هایی که نمرات پایین داشته‌اند آمده‌اند تا کسب تکلیف کنند. انتخاب واحد کنند و یا ثبت‌نام کنند. کارم را انجام می‌دهم و خوشحالم که مسئول آن قسمت مهربان و پر حوصله است.
تشکر جانانه‌ای می‌کنم و بی‌معطلی می‌زنم بیرون. اما باز در حیاط کمی مکث می‌کنم و خاطراتم را بیاد می‌آورم.
روزی که بابا آمده بود برای جلسه‌ی اولیا و مربیان. در حیاط با بچه‌ها شوخی می‌کرد و می‌خندید. بچه‌ها مدام می‌گفتند وااای تو همچین بابایی داری غم و غصه‌ای هم داری؟ و من آن وقت‌ها چه می‌دانستم غم و غصه‌ی واقعی چیست!
یک گیره صورتی کوچک داشتم که همیشه روی موهایم می‌زدم و هر وقت ناظم را ميديدم مجبور بودم قایمش کنم. بارها می‌گفت فکر نکن ندیدم. اجازه نداری از این چیزها در مدرسه استفاده کنی. دیروز اغلب دخترها حجاب نداشتند و بسیار هم با احترام و مهربانی با آن‌ها رفتار می‌شد.
دختر بچه بودیم و عشقمان رژ زدن بود. اما اگر می‌دیدند کارمان زار بود. یک رژ کوچک را ده نفر استفاده می‌کردند. خدا رحم کرد آن زمان کرونا نبود.
تمام شیطنت‌ها و بازیگوشی‌هایمان در کسری از ثانیه از جلو چشمانم گذشت.
عدد بیست زیادی برای ذهنم بزرگ است باورم نمی‌شود این مقدار از زمان گذشته است.
اینکه می‌گویند زندگی کوتاه و زودگذر است اینجاست. آیا باورتان می‌شود که حالا ۱۹، ۲۷، ۳۴، ۴۰ یا ۴۸ سالتان شده است؟ آیا از این سال‌ها که گذر کرده‌اند، از خودتان در این سال‌ها راضی هستید؟ آیا برای ادامه فکری دارید؟
این منم در دنیای موازی کمی جوان‌تر و کمی دلخواه‌تر برای خودم.
۲۱ مرداد ۴۰۴
پست ۹۴
