جنگ یک شَـرِ ناگزیر است و نه یک خیرِ لازم… !» از کتاب "داستان یک شهر"
دیشب را کمی آسودهتر خوابیدیم. البته شاید هم فقط بیهوش میشدیم. از بس چند شب را در بیخوابی و خستگی گذراندیم. با حسهای عجیب و غریبی دست به گریبانم. آخ، لعنت به تمام سیاست مدارهایی که با سیاستهایشان آدمی را دلزده از چيزهايی میکنند که چون جان باید عزیزش داشت.
از حاکمان بر مسند قدرت نشسته بیزارم. از آنان که جانهای عزیز را میگیرند چون قدرت است که حرف اول و آخر را میزند. در عوض خاک پای آنهایم که در گمنامی جان پاکشان را برای دفاع پیشکش میکنند.
احساساتم با من در جنگند. از حاکم بر وطن نفرت دارم. در حالی که خاک پوتین سربازان وطن را سرمه چشم میکنم. آنان که بیدریغ در پشت پدافندها از جانهای ما و خاک میهن دفاع میکنند. از خائن به وطن، از آن رجالههای بیصفت بیزارم. آنان که در لباس بره گرگهایی درنده خو هستند.
از خائن بیشتر از هر چیز دیگر آتش بر دلم دارم. از آنان که گزک به دست دشمنان میدهند و آنان که راه را نشانشان میدهند.
سالهاست منتقد نظام و سیاستهایش هستم. اما هیچگاه از کار فرومایگان و خودفروختهها حمایت نمیکنم. آنها منفور هستند و سزاوار لعنند.
من ممکن است در خانه با اعضای خانواده دعوا کنم و حتی بر سر و روی هم پنجه بیاندازیم. اما اگر کسی شیشه خانهمان را شکست چه آیا فقط نظاره میکنیم؟ یا از اینکه به خانهمان آسیب زده خوشحال میشویم؟
ما بیاندازه در وطن مظلوم واقع شدیم. به ما ظلم شد. توهین شنیدیم و کتک خوردیم و اعدام شدیم. فقط چون حاکم ما را دوست نداشت.
اما دلم رضا نمیدهد که وطن را در خاک و خون ببینم و از اجانب حمایت کنم.
صلح و آرامش و ثبات میخواهم، اما چه کسی دیده موشک با خود اینها را بیاورد!
چنین گفت رندی به تیمورتاش:
«خیانت اگر کردی ایمن مباش»
۲۶ خرداد ۴۰۴
و چه روزها و شبهای طولانی و بلندی. مگر میگذرند.