
امروز مهمان عزیزتر از جانی داشتم. خانم سین آمده بود به دیدنم. صبح که دستی به سرو روی خانهی در حال بازسازی کشیدم تا برای پذیرای چند ساعته آماده بشود، خندهام گرفته بود. حس میکردم زن عشاری هستم در کپر که دارد زیلو را آب و چارو میکند تا مهمانش از راه برسد. خانم سین چهار ساعت و نیم راه آمده بود تا به خانهام برسد. میدانم که چهار ساعت و نیم هم راه رفته تا به خانهاش برگردد. برای اینکه چهار ساعت را با هم باشیم و حرف بزنیم و دیداری تازه کنیم. این برای من حد اعلایی از رفاقت است. آنقدر زود گذشت و آنقدر زود زمان رفتن شد که انگار نیم ساعت کنار یکدیگر بودیم. میدانم که آمده بود تا من دلی سبک کنم. خانم سین عزیزِ عزیزم خوشحالم که رفیق من هستی. خوشحالم که دارمت. که مرا درک میکنی و با گوشی جان مرا میشنوی.

کتابی هم برایم آورده تا بخوانم. سه خط آخر پشت جلدش مرا گرفت.
تمام آنچه که هرگز به تو نگفتم در حقیقت بیانگر عدم درک خواستهها و آرزوهایی است که موجب میشود اعضای خانواده از هم فاصله بگیرند.
۲۲ مهر ۴۰۴
پست ۱۳۸