دیشب خوابهای آشفتهای میدیدم. آنقدر در خواب خودم را زدم و گریه کردم و جیغ کشیدم تا بیدار شدم. ترسیده بودم. متأسفانه با تمام جزئیات خوابم را به خاطر دارم. همیشه از خواب دیدن بدم میآمده. چرا یک خواب باید بتواند روزم را خراب کند.
صبح با خانم عین حرف زدم. مدتی است حال پدرش اصلا خوب نیست. مدام جویای احوالشان هستم. امروز خودش پیام داد و صحبت کرد. معلوم است حال و روزش چگونه است. خسته، سردرگم، کمی ترسیده و در مرز امید و ناامیدی...
متأسفانه کاری هم نمیشود کرد. اینجور وقتهاست که میفهمیم چقدر کوچکیم، چقدر هیچ کاری از دستمان برنمیآید تا برای عزیز دردمندمان انجام دهیم؛ و چقدر این دنیا ارزش هیچ چیز را ندارد.
برای خانم عین و خانوادهاش فقط صبر و بردباری آرزو میکنم و برای پدر آرزو میکنم کمتر رنج و درد بکشد.
خانم عین میگوید میدانم درک میکنی چون تو کشیدهای اینها را. بله درک میکنم ولی برای ادامه، برای اینکه بتوانم این درد را تحمل کنم سالهاست آن را در اتاقی گذاشتهام و درش را بستهام. یک اتاق در اعماق ذهنم. اگر بخواهم مدام به آن فکر کنم دیوانه میشوم. پس میگذارم این درد در همان اتاق بماند، تا من بتوانم روی پا بند شوم.
تمام دیروز سقف حال را رنگ میزدم. میشمارم ببینم این چندمین سقف از چندمین خانه است که رنگ میکنم. فکر میکنم این نهمی باشد. خانهی اول و دوم خودم، خانهی مادر همسرم، خانهی هر دو مادربزرگهایم، خانهی برادرم و مادرم، خانهی سوم و خانهی چهارم خودم، خانهی روستاییام و باز خانهی چهارم خودم. (آن چهار خانه، خانههایی بودند که طی این سالها عوض کردهاییم.) پس یازده بار میشود.

راستش دیگر توان سابق را ندارم. این شاید کمی ناراحتم کننده باشد اما چه میشود کرد به هر حال همین است دیگر...
حالا که مینویسم ۸.۳۰ صبح است و یک ساعتی است که بیدارم. با خودم برنامه گذاشتم بیدار که میشوم اول کارهای واجب روزانه را انجام دهم. مثل همین نوشتن در ویرگول که شبها اصلا نمیتوانم و به سختی انجامش میدهم.
در نهایت تا هستیم و میشود قدر همه چیز را بدانیم. ناگهان دیر میشود و همه چیز از دست میرود.
تا فردا
امروز ۲۲ شهریور ۴۰۴
پست ۱۱۶