حرف برای گفتن بسیار دارم.
حرفهای خوب...
از رفیقی خوب...
اما حالا نمیتوانم بگویم، بهتر بگویم بنویسم.
از آن روزهای خیلی خوب بود که میتوانست با خبری خوش به پایان برسد. اما نشد و نرسید.
حالم خوش بود، گرفته شد.
فکر میکنم اگر نوشتن از امروز را به پست بعد موکول کنم بهتر باشد.
اغلب حال عزیزانمان در ما اثری عمیق بر جای میگذارد. حالشان که خوب باشد ما هم خوشحالیم و وای به روزی که غمگین باشند. هر چقدر هم خوب و خوشحال باشید ناگهان روشنی روز مبدل به شب تار میشود. بدتر از آن که کاری هم برای بهتر کردن اوضاع از شما ساخته نباشد.
هر چند که از نظر من این مشکل اصلا مشکل نیست و میگویم نشد که نشد فدای سرت، اما خوب برای او مهم است. ته دلم ناراحتم از ناراحت بودنش.
دل و دماغ بیشتر نوشتن ندارم.
سرتان سلامت.
۳۱ تیر ۴۰۴
پست ۷۹