خلاصه‌ی روزهای هفت بیجار من...
در کنار این‌ها ۲ سریال هم می‌بینم. یک سریال جاسوسی و یک سریال لطیف ژاپنی. دو دنیای کاملا متفاوت از هم...
آشپزی هم که همیشگی است.
صبح‌ها که بیدار می‌شوم سرشار از انرژی‌ام، اما هر چه از روز میگذرد بیشتر افت میکنم و بیشتر حوصله‌ام تنگ می‌شود.
عادت دارم همیشه هدفی در دستور کارم داشته باشم. که تاریخ مشخصی داشته باشد. تاریخ پایان نداشتن مساوی است با کش دادن بیش از اندازه...
ولی خب خیلی هم سخت نگرفتم به خودم چون یک ناه گذشته بسیار سخت گذشت. از نتیجه هم راضی بودم. بنابراین خیلی خودم را مقید سفت و سخت نگرفتم برای انجام کارها...
راستش را بخواهید تنهایی بیش از حد اذیت کننده است. یعنی همانقدر که به تنهایی نیاز دارم به دیگران و بودنشان هم نیاز دارم. زیادی تنها ماندن آزارم می‌دهد.
وای که چقدر در تعادل ماندن سخت است.
امروز جمعه است و من به عمد جمعه‌ها را بیشتر در تختخواب می‌مانم.
اغلب جمعه‌ها را هم به تنهایی می‌گذرانم. کمی دلگیر است. ولی خب چه می‌شود کرد!
معلومه غروب جمعه من از صبح جمعه شروع شده؟
امروز را می‌خواهم برعکس هر روز شروع کنم. یعنی اول یکی یکی قورباغه‌هایم را قورت بدهم بعد برم سر وقت کارهایی که بهشان علاقه دارم.
حالا فکر نکنید چکاااار میکنم. هیچ، فقط وقتم را پر میکنم. وگرنه نه آدم خیلی با برنامه‌ای هستم، نه خیلی سختگیر... فقط سعی میکنم تنهایی‌ام را بپوشانم.
بدی‌اش این است که بعد از مدتی که تنهایی یار و رفیقت شد سختت است آن را بشکنی. مثل اعتیاد است. هم از او خسته‌ای هم نمیتوانی ترکش کنی.
شاید روزهای باشگاهم را بیشتر کردم. لااقل در تابستان. شاید اینجوری کمتر خود درگیری ذهنی داشته باشم.
