
یکم غر بزنیم!
من کلا آدم بداخمی هستم. یعنی در حالت عادی هم اگر یهو خودمو تو آئینه یا شیشه یا صفحه خاموش موبایل ببینم از حالت جدی صورتم میگورخم. حالا تصور کن از یه چیزی هم دلخور باشم.
حالا داشتم فکر میکردم چرا انقد آدم بداخمی هستم. یادم اومد ده، دوازده ساله بودم که وقتی میخواستم برم بیرون مامانم هیچ وقت نمیگفت مراقب خودت باش، همیشه میگفت نخندین تو خیابوناااا... اصطلاحی که به کار میبرد این بود (هِروکِره نکنید)...
نمیدونم شاید اثر همین جمله بوده که من بعد از چهل سال هنوز بداخمم و صورتم در حالت عادی لبخند نداره...
مثلا مامان من براش خیلی مهم بود که بچه به غذای در حال پخت ناخونک نزنه. برابر با فحش ناموسی بود این حرکت. حالا من تو خونه خودم حتی وقتی تنهام به غذای خودمم ناخونک نمیزنم این حرکت برام شنیع و دور از ادب جا افتاده. یه سختگیری بیخود به نظرم...
خب غرام تموم شد، بیشتر بود ولی حوصله گفتن بقیهشو ندارم.


عکس غذاهانو دادم هوش و ازش خواستم اینجوری درستشون کنه. هوشم کارای بامزهای بلدههااا...
کاش یکم بیستر حواسمون به آدمای عزیز زندگیمون باشه...
جمعهها میتونست دلگیر نباشه اگه تو بودی. اگه هر هفته رو سعی میکردی فقط نصف روزشو با من وقت بگذرونی. برای اون نصفه روزمون برنامه بریزی. اما اینکارو نمیکنی، چون حواست به من نیست...
همیشه انتظار داری من خوشحال و خندون باشم. ولی برای اون شادی و لبخند نه کاری میکنی و نه تلاشی. بگذریم از بدیهیات، نگه داشتن رابطه و حفظ اون خوشحالی همینجوری و خود به خودی اتفاق نمیافته عزیزدلم...
جمعهها برای من از صبح دلگیره و غروباش به مرز فروپاشی میرسه دیگه...