تمیزکاری

شامپو فرش را می‌ریزم توی کاسه‌ی پلاستیکی و داخلش را آب می‌ریزم. اسکاچ را برمی‌دارم و می‌افتم به جان کابینت‌ها... همه جا خاک خالی شده. حسابی باید پاکشان کنم. نمی‌دانم ظرف‌ها رو چطور بچینم که جا کم نیاورم. نگرانم طبقات بالا سنگین شود. از طرفی کابینت زمینی کم است و جا نیست.

هر روز دغدغه‌ای هست. اما این کجا و آن دیروزی‌ها کجا... اما من این مدل دغدغه‌ها را دوست دارم. معمولی هستند و خاله بازی طوری... از همان‌ها که به ذهنم نظم‌ می‌دهند. افکارم را مرتب می‌کنند و نوری می‌شوند تا دالان‌های تاریک مغزم را روشن کنند.

تمیزکاری یک‌جور درمان است. باور ندارید؟ ضرری که ندارد امتحانش کنید.

ایموجی محبوب من در روزهای دلتنگی و غمگین...

پی‌نوشت: کابینت رو با شامپو فرش بشورید اصلا لک نمی‌شه و رد دستمال هم روش نمی‌مونه.

۲۸ مهر ۴۰۴

پست ۱۴۳