هنوز صدای همسر محمدصالح در گوشم است که نالههای جگرخراش میزد. روی خاک سرد افتاده بود و بیوقفه میگفت: عزززززیییزززززدلللللمممممم
آه از آن رفتگان بیبازگشت.
و کسی چه میداند چه موقع و به چه بهانیهایی باید برود! هر بار که در ختم عزیز از دست رفتهای مخصوصا اگر جوان باشد شرکت میکنم فقط به این میاندیشم که دنیا ارزش هیچ چیز را ندارد. آرام بگیر خبری نیست. عاقبت همه زین دار فانی پر میکشند.
نوشتنم نمیآید. حرفم نمیآید. زندگی همچون، آن زیبایِ بیرحمی است که جان میستاند اما همچنان خواستنیست.
چه بگویم...

۴ مرداد ۴۰۴
پست ۸۱