
الیز عزیزم
از آخرین نامهی ما، ماهها میگذرد.
بعضی روزها چنان سختام که پاسخ دادن یک نامه، مرا آشفته میکند و حالا همهی روزها این چنین است. آنچنان سخت که از دیدن و مواجهی آدمها دوری میکنم. تو گویی جان من ترک برمیدارد.
منی که شیفتهی حضور انسانها بودم. ایستاده، نشسته، در حال گفتوگوی کوتاهِ روزمره، و ناگهان طوفان از راه میرسد. شاخ و برگهایم میشکند، فرو میریزم و دیدگانم اشک میشود. ارادهی راه رفتنام را از دست میدهم و به این فکر میکنم چطور ممکن است من به اینجا برسم...
ساکنام و انگار درون گهوارهای هستم که مرا تاب میدهند.
الیز عزیزم
در زندگی، لحظهای نبود — هیچ لحظهای — که حتی برای چند ثانیه احساس کنم به کسی تعلق دارم. و حالا، در تمام این لحظات طوفانی که فرو میپاشم، فقط میخواهم تنها نباشم.
اما زندگی با تو، آنگونه که تو انتظار داری، رو به رو نخواهد شد.
میایستی و شاخههای شکستهات را جمع میکنی؛ همانهایی که یادگار طوفاناند.
و از آنچه باقی مانده، مراقبت میکنی — نه برای بازگشت به گذشته، بلکه برای ساختن معنایی تازه.
اگر آزادی را بیقید و شرط پذیرفتی، آن نیمهی دیگرش خلأ نیست.
شاخههای شکستهات، آرام آرام به چیزی دیگر بدل میشوند — چیزی شبیه امید، شبیه تداوم...