
دیروز با مامان و خواهر کوچیکه رفتیم بازار... یه نفرینی هست میگه بیپول، بازارت ببینُم. خب انگار دیروز من شامل این نفرین شده بودم.
این ماگ رو دیدم و چشمم موند روش. حالا چقد پول دارم کلا ۱.۳۰۰ این چنده ۴۰۰... هی گذاشتمش سر جاش هی برداشتمش. داشتم از دورن با میلم مقابله میکردم. برای داشتنش. راستش حالم بد شد که بخاطر ۴۰۰ تومن حس بدی داشته باشم. مسأله دیگه اون ماگ یا کارت خالی نبود. میدونم چیزای زیادی دخیل میشن اینجور وقتا. ولی اگه برنمیداشتمش خیلی حالم بدتر میشد. از وضع موجود از این کاری که دارن باهامون میکنن. میدونم این برام شبیه چسب زخم عمل میکنه و زخم من الان نیاز به جراحی داره. اما برای یه لحظه دلم اون دوپامین رو میخواست. میخواستم با خریدنش کمتر احساس بدبختی کنم انگار... 🥲😅
حالا خلاصه گرفتمش و خوشحالم که ازش نگذشتم.
از سیاست و کارای کثیفی که دارن میکنن دارم بالا میارم.
همه گرفتاری زیاد دارن. این جمله خیلی آشناست و خیلی به کار میره و متأسفانه خیلی درسته. لااقل برای خیلیهامون... حالا شاید بخونی بگی بابا تو که خوبی، اگه ما برات تعریف کنیم که اشکت درمیاد. شاید خیلی لازم نباشه که بگم درسته مینویسم و گوشههایی از من رو میدونید ولی خب این که همه من نیست.
راستش همیشه و همیشه بر این موضوع پافشاری دارم که هر کسی دردش برای خودش بزرگ و مهمه، هر چند که من چیزی ازش نفهمم. هر چیزی که تونسته ذهن شما رو درگیر کنه برای خودتون مهمه، هر چند کس دیگهای نتونه درک کنه.
پس بصورت کلی مشکلاتمون رو با هم مقایسه نکنیم و مسابقه کی بیشتر مشکل داره با هم نذاریم خیلی بهتره.

وقتایی که انیمیشن میبینم تقریبا آخر همشون یه بغضی میگیرتم. ولی این خیلی در مورد فیلمها و سریالها برام اتفاق نمیوفته. البته به جز این سریال کوتاه...
کلی بغض و اشک.
یه فیلم پر از حرف... دوست داشتید ببینید شماام... چون خیلی بلد نیستم از فیلما بگم ازش عبور میکنم. تعریفای نچسب من مزه خوب دیدنش رو خراب میکنه.
روزا به سکوت و تنهای میگذرن. راستش حوصلهم کمی سر میره، گاهی وقتا... اما اعصاب تو جمع رفتن رو هم ندارم.
کاش زندگی بیستر روی شادش رو نشون بده. هر طرف میری که حالت بهتر باشه یه چیزی هست که غمگینت کنه.
میگم نظرتون با یه چالش چیه؟ لااقل اینجوری شاید از حجم این همه فکر و خیال کمی راحت شدم.