با نوشتن این پست عدد پستهای این چالش به ۱۰۰ میرسد. احتمالا دلم میخواست با حالی خوش و دلی سرشار از خوشحالی این پست را بنویسم. اما راستش اصلا حالم خوش نیست.
در نظرم همه چیز آشفته است. هیچ چیز سر جایش نیست. کارهایم همه بیهوده است. تلاشهایم بیثمر است. فقط دست و پا زدنیست موهوم...
صبح با خمیدگی بیدار شدم. صبحانه نخورده راهی باشگاه شدم. بدنم همکاری نمیکرد. انگیزه نداشتم. حرکتها را بسختی اجرا میکردم. ۱۲۰ کیلو پرس پا زدم. دستگاه را خالی نکردم چون حالش را نداشتم و رفتم سراغ تمرین بعدی، در حال و هوای خودم بودم که یک خانومی گفت: فکر کنم این پرس پا رو یه آقا زده باید خالیش کنم. خجالت کشیدم چون دستگاه را خالی نکرده بودم و آن خانوم به زحمت افتاد. اما حس جالبی بود که نفر بعد از تو وزنههای دستگاه را سبک میکند تا بتواند حرکتش را بزند.
به خانه که آمدم صبحانه خوردم. دراز کشیدم و خواب رفتم. تا ۱۲ خوابیدم. اما اصلا حالم بهتر نشد. تمام ظهر و بعدازظهر را در تخت گذراندم. حتی حوصلهی خواندن کتاب یا دیدن فیلم را هم ندارم. چشمانم دمِ اشک است.
با خودم مدام تکرار میکنم. چته آخه؟ از چی ناراحتی؟ نفس عمیقی میکشم و نمیدانم دقیقا چه مرگم شده است...
راستش نمیتوانم باور کنم که اینها همه تأثیر هورمونهای زنانه است. یعنی یک هورمون تا این حد میتواند آدمی را له و لورده کند؟
شاید این هورمون فقط عینک خوشبینی را برای چند روزی از روی چشمانم برمیدارد تا زندگی سخت و تلخ را با وضوح بالا ببینم. بعد دوباره عینک را به من پس میدهد و میگوید: میدونم سخته ولی تو باید ادامه بدی. پس عینک رو بذار روی چشمات و همون دختر شاد و پرانرژی باش که هر کسی میبینتت بگه وای چه خوبه که انقدر انرژی داری و سر حالی...
در حال حاضر تمام عواطف و احساستم در من به جنگ با هم برخواستهاند. زد و خوردیست دیدنی و البته وحشتناک...
چه میتوانم بکنم؟ جز صبر! تا این روزها بگذرند. تا عینکم را پس بگیرم.
شاید بعد باورم نشود که اینها را من نوشتهام، اما به هر حال، حال اکنون من اینست.
دلم کمی توجه میخواهد، نه از آن مدلها که بخواهمش از آنها که ناگفته از راه میرسد.
دلم برای خودم میسوزد برای تمام زنانی که این حال را مدام و کرات تجربه میکنند و کسی درکشان نمیکند که چه میگویند. شاید باور نکنید اما دلم برای مردان هم میسوزد. حوصله توضیح و شرحش را ندارم.
آهنگ بیکلامی دارم به اسم خیال هر زمان حالم دگرگون میشود میگذارمش روی تکرار و آنقدر میشنومش تا گوش و مغزم پر شود. شاید آرام گیرد دل بیقرارم...
شاید پست ۱۰۱ را در حال و هوای بهتری نوشتم. به هر حال اینبود پست ۱۰۰ از چالش یک سال نوشتن...
من، زن، زندگی
۲۹ مرداد ۴۰۴