چرا والدین با فرزندان خود در نهایت بیرحمی رفتار میکنند؟
تقریبا هیچ خاطرهی خوش و کاملی در ذهنم ندارم. همه چیز تلخ و گزنده است و تا بن استخوان را میسوزاند. اغلب حس ناکافی بودن، حال بدِ اینکه تو فرزند خوبی نیستی. یک احساس فلج شدن. فلج ذهنی، فلج عاطفی و حتی عقلی...
همیشه بر این نظر و عقیده بودهام که خانواده در داشتن روان و یا نداشتن روان سالم ما نقش بسیاری را دارد.
جامعه و روند زندگی هر چه میخواهد باشد، باشد؛ خانواده که سالم باشد و رفتارهای درست با افراد خانواده داشته باشد، بسیاری از این حسها و احوالات بد شکل نخواهند گرفت.
نسل مادران ما نسلهایی هستند که همچنان کمر همت بر نابودی روان فرزندانشان بستهاند.
دلم میسوزد برای خودشان و برای خودمان که فرزندانشان هستیم.
هیچگاه هیچ چیز راضیشان نمیکند. همیشه غمگین و در می غم و غصهایی هستند تا بنشینند و دل سیر بخورند و مدام در پی آزار خویشتن و در نهایت مایند...
پدرم، مادرم اگر فرزند را دوست داری از خودت مراقبت کن. اگر دلت برایش در این وضعیت کنونی میسوزد لطفا تو مراقب خودت باش و اجازه بده خیالش از بابت تو راحت باشد. بگذار در این جنگ نابرابر لااقل درگیری در خانواده کمتر باشد.
برای شما هم سخت است اما قبول کنید برای جوانتان چند برابر سختتر است. این بهانهگیریها از بابت چیست؟
چرا فکر میکنید آنها الکی خوشاند و کاری ندارند جز مراقبت از شما؟
باور کنید هزاران دغدغه دارند که حتی نمیشود به شما بگویند، چون این را هم به نوعی مراقبت از شما میدانند.
بگویند مریض و درگیر دکتر هستند که بیشتر حرص میخورید. بگویند درگیر این معیشت و تورم وحشتناک هستند که غمشان شما را از پا درمیآورد.
اجازه دهید خیالشان از شما راحت باشد. انقدر توقع نداشته باشید همیشه حاضر و آماده و در رکاب باشند.
بله، من هم از خدا میخواستم شرایط خوب بود و میتوانستم بیشتر برایتان وقت بگذارم. اما چه کنم که من هم از این همه سختی به تنگ آمدهام و فقط برای کمی بهتر کردن اوضاع دست و پا میزنم.
نفرین بر آنان که ما را به اینجا رساندند...
مادرم هیچگاه ذوق مرا نکرد. اگر هم کرد نشانم نداد. همیشه ناکافی بودم. هیچگاه بر هیچ کار من مهر تأیید زده نشد.
و این حس بد تا ابد با من باقی خواهد ماند. کار چندانی هم از من ساخته نیست. لااقل حالا چیزی به ذهنم نمیرسد. بعد از هر دیدار مثل مردهای متحرک میشوم. پر از حسهای بد، پر از استرس، پر از عذاب...
نه تنها زندگی، نه تنها حکومت و جامعه بلکه خانواده از همه بیشتر به سخت گرفت. زیر بار این سختیها له شدیم ولی باز تلاش کردیم.
خستهام...