بخند

شاید لبخند تو نور امیدی باشد برای دیگران.

صبور و جسور باش.

می‌دانم که احتمالا مدت مدیدی را قوی بوده‌اید. اصلا شاید خسته هم شده‌اید. می‌دانم که اغلب ما جز یک زندگی عادی چیز دیگری از این دنیا نمی‌خواهیم. اما عزیز من ما همچنان باید قوی و محکم باشیم. تا کی؟ لااقل برای آنان که دوستشان داریم تا ابد و تا همیشه.

این رکن اساسی دوست داشتن است. باید برای آنان که دوستشان داریم و برایمان مهم هستند بجنگیم و در این جنگ پیروز شویم. اما و اگر هم ندارد. صبور بودن در موقعیت کنونی مهم است. آرام بودن مهم است.

زمانه به کل تغییر کرده است. دیگر آدم‌ها تحمل ندارند بیشتر از دو سه روز را در کنار هم سر کنند. ما همگی معتاد تنهایی‌هایمان شده‌اییم. چند روزی که بيشتر در جمع می‌مانیم نَسَخ می‌شویم و از هر کاهی، کوه می‌سازیم.

می‌دانم که حالا جنگ است و شاید خیلی‌ها از این بابت حال و حوصله‌ی درست و درمانی نداشته باشند. اما دقت کرده‌اید اغلب در ایام نوروز هم این مسائل را داریم. آن موقع چرا؟

تحمل آدم‌ها، صبرشان، کنترل خشمشان همه در آستانه‌ی فروپاشی‌ست. امیدوارم که برداشت اشتباه نشود من آنچه در اطرافم شاهدش هستم را روایت می‌کنم.

اما می‌دانید چه می‌خواهم بگویم. می‌خواهم بگویم بیایید اجازه ندهیم این‌ چیزها کنترل اعصاب ما را در دست بگیرد. نگذاریم آرامش عزیزنمان با بحث‌های کوچک در هم شکند. بیایید قوی باشیم. بیایید اگر دیگران از جا در رفتند و ما صبور باشیم.

امروز کسی می‌گفت روزه سکوت بگیرید. نه اینکه کلا هیچ نگوییم بلکه از به کار بردن کلمات تنش‌زا خودداری کنیم. به نظرم این خیلی قشنگ بود.

سعی می‌کنم این روزها بیشتر از همیشه صبور باشم و خانواده را به سمتی ببرم که کمترین چالش را با هم داشته باشند. متأسفانه همه زودرنج شده‌اند و از کوچکترین حرف‌ها دلشان می‌گیرد. ولی باید رد داد. یا به قول ساحل باید رها کرد. اگر اینکار را نکنید خسته و پژمرده می‌شوید.

هیچ نمی‌دانیم فردا چه خواهد شد.

امیدوارم همه چیز ختم به خیر شود.

مراقب خودتان باشید.