نمیدانم کدام خبر را باور کنم و کدام یک را نه...
نمیدانم باید به زندگی عادی در این شرایط غیر عادی ادامه دهم یا نه و اصلا چگونه و چطور این روزها را از سر بگذرانم...
نمیدانم چگونه میتوانم آرامش خود را حفظ کنم، این استرس خفقانآور و دیوانه کننده را چگونه رام کنم...
در این نقطه که هستیم صدای انفجارها را از پشت کوهها میشنویم. امروز دود سیاه مخازن شهران را در سحرگاه دیدم.
به "داستان یک شهر" از "احمد محمود" فکر میکنم. به روایت روزهای ابتدایی جنگ و اتفاقاتی که در آن ایام افتاده بود.
تمام تلاشم در این راستا است که خودم را حفظ کنم و نگذارم اعصابم تحت تأثیر قرار گیرد و از جا در برود.

میدانم که نمیدانیم چه خواهد شد و چه چیزهایی که قرار است ببینیم. شاید این روزها روزهای خوبمان باشد. کسی چه میداند. البته که امیدوارم به زودی شاهد پایان این جنگ خونین باشیم.
چطور با کودک خود درباره جنگ و درگیری صحبت کنیم؟







با تمام وجود سعی در حفظ خونسردی خود و عزیزانمان را در اولویت قرار دهیم.
۲۵ خرداد ۴۰۴