
قهوه را دم میکنم. یک فنجان بزرگ (در آن فنجان محبوبم که همیشه داخل ویترین است) برای خودم قهوه میریزم. احساساتم همه در جوش و خروش است.
خواننده با هیجان میخواند: حال دلم بی تو غمانگیزه دوریت گذشتن از همه چیزه
از صمیم قلب دلتنگ خانه بودم. همه جایش را گردِ خاکِ نرمی چون غمی که بر دل نشسته، پوشانده بود. دلم گرفته بود از دوریاش، از این حال غمزدهای که بی هم داشتیم.
تلخی قهوه به جانم مینشیند. چند قلپ دیگر مینوشم، چشمهایم را میبندم و تلخیِ شیرینش را مزه مزه میکنم. غرق در گذشته میشوم.
یاد آن زمان که هنوز جنگ نشده بود. هر زمان که صحبت از جنگ میشد، فکر میکردم اگر بخواهم خانه را ترک کنم چه چیزهایی را با خود خواهم برد! هر چه بیشتر فکر میکردم کمتر به نتیجهای دست پیدا میکردم. آخر مگر میشد انتخاب کرد. اینها، این اجسام به ظاهر بیجان همه در کنار هم هستند که خانه را خانه میکنند. مگر میشد یکی را بردارم و بقیه را نه! با وجودی که فکر میکردم هیچگاه این اتفاق نخواهد افتاد و من مجبور به ترک خانه نخواهم شد؛ این کابوس ترسناک محقق شد و من جز لپتاپ و مقداری طلا و پول نقد هیچ از خانه نبردم.
ما هم مثل اغلب مردمِ دیگر خانهمان را با عشق ساخته بودیم. تمامش را... هر گوشه و کنجش خاطرهای جا خوش کرده بود. راستش را بخواهید خیلی نگرانش نبودم. دقیقا نمیدانم چرا. شاید نگرانی برای جانِ عزیزِ عزیزانم آنقدر ذهنم را پر کرده بود که دیگر جایی برای فکر کردن به خانه باقی نمانده بود.
هر چه بود گذشت.
حال که بازگشتهام از بودن در خانه خوشحالم. من همیشه آدم خونگی بودهام.
خواننده همچنان میخواند:
آغوش تو پناهمه تو با منی بهشته دنیام میرم به سمت آرزوهام
رقص کنان غبار از تن و جانش میروبم. تو گویی انگار با دستمالِ گردگیری تن خسته از تنهاییاش را نوازش میدهم. در دلم شادی بیسابقهای حس میکنم.
کسی چه میداند فردا چه خواهد شد؟
قدر این لحظه میدانم. باید قدرش را بدانم.
این آن لحظهی واقعیست.
۱۶ تیر ۴۰۴
پست ۶۸
پینوشت اول: بنا به دلایلی بعد از اتمام جنگ به خانه آمدنمان به تأخیر افتاد و بعد از ۲۷ روز بازگشتیم.
پینوشت دوم: همیشه از تمیز کردن خانه لذت میبردم. اما امروز بیشتر و بیشتر از همیشه...
پینوشت سوم و آخر: شکر برای آنچه دارم و آنچه که ندارم.