نگرانی‌هایمان تمامی ندارد. در مملکتی این چنین آشفته، در ذهن‌هایی این چنین مضطرب، چگونه می‌توانیم آرام باشیم! چگونه می‌توانیم رشد کنیم! چطور می‌شود ایده‌پرداز بود و آینده را روشن دید!
این حق ما از این زندگی نبود. باز جریمه‌های سنگین برای خودروها با سرنشین پوشش اختیاری... نمی‌دانم همه جایی است یا برای محدوده‌های خاصی از شهر... آن از کاسپین که برای بقایشان حبه شد. آن خلیج فارس که آبی نیلگونش سیاه شد. این از وضعیت بنزین که زمزمه‌هایی می‌آید. آن از وضعیت معیشت. این از وضعیت تحصیل به این شیوه‌ی بی‌کیفیت مجازی.
چرا چشم‌هایشان در برابر این فلاکت کور است! و تا جخت می‌کنی بند می‌کنند به پوشش! حواس‌ها باید پرت شود، نه! وقتش رسیده باز به چیزهایی گیر بدهند که اولویت نیست. تا چوب حراج به همه چیز بزنند که بلکم مثلا چند ماه یا چند سال بیشتر بمانند.
دست و دلم به هیچ کاری نمی‌رود. روزها از پی هم می‌روند و می‌روند و من خموده و خاموش در کنج اتاقم فرو رفته باقی می‌مانم.
از جمع گریزانم و تنهایی دارد پوستم را می‌کند.
همه با هم داریم فرو می‌رویم و عجیبش آنجاست که برخی به این امر کمک هم می‌کنند.
دلم یک زندگی عادی می‌خواهد. حالا این عادی چیست که همگان از آن حرف می‌زنند. برای هر کسی تعریف عادی یک چیز است. برای من عادی آن‌ست که انقدر تن و بدنم نلرزد. از صداها، از شنیدن اخبار، از خرید کردن و چک کردن باقی مانده حساب، برای بیماری و استرس به دکتر رفتن بخاطر حساب‌های سنگین و بیمه‌های بی‌کفایت. این‌ها عادی نیستند؟
حرفی از سفر نزدم، از خرج‌های سنگین و خانه و ماشین لاکچری، از تجملات نگفتم، از خرج‌های عادی حرف زدم. از بخش کوچکی از یک زندگی معمولی...
باز در سرم نمی‌رود چطور با این وضعیت جرات می‌کنند و تبلیغ فرزندآوری می‌کنند! مگر صد سال پیش است! ما برای خودمان هم آینده‌ایی روشن را نمی‌توانیم متصور شویم چه برسد به بچه... چه شوخی زشتی...
در کدام مملکت جوان‌ها را دسته دسته به رگبار می‌بندند و اعدام می‌کنند و از مردم برای جوانسازی جامعه می‌خواهند تا بچه‌دار شوند؟
نمی‌شود، هر چه تلاش می‌کنی با چیزکی سر خودت را گرم کنی تا متلاشی نشوی، نمی‌شود. باز از یک جایی سر باز می‌کند. این چرک و عفونت همه جا را گرفته. امیدی به بهبود نیست.
در نهایت چاره‌ای جز قوی بودن ندارم/نداریم. اگر راهی بود حتما دلم می‌خواست راه دیگر را بپیمایم. راهی که در آن لوس و عزیز کرده بودم، که کسی جرات نداشت بگوید بالای چشمت ابرو است. انتخاب من قوی بودن تحت هر شرایطی نیست. اما چون چاره‌‌ی دیگری ندارم، خودم را جموجور می‌کنم و دستم را به زانویم می‌زنم و هر طور شده می‌ایستم. می‌ایستم در برابر این طوفان‌های سهمگین. ایستادن در برابر دشمنان خانگی خیلی سخت‌تر از آن‌ست که بشود تصورش را کرد. اما چاره چیست؟ بهتر از جنثی و منفعل بودن است.
خلاصه در هر زمانی جنگی برپاست. و متأسفانه ما ناخواسته جنگجو متولد شده‌اییم. راه گریزی نیست.
غم بعلاوه‌ی سرسختی معجون عجیبی‌ست. بی‌پروا می‌شوی.
کاش زودتر داستایفسکی و کتاب‌هایش تمام شود. آنقدر دچار ملال می‌شوم که دلم می‌خواهد سر به بیابان بگذارم. شاید چون می‌فهمیم چه می‌گويد از تکرار زندگی زیسته خودمان در سیاهی و روایت مکرر آن است که دچار ملال می‌شوم.
حتی احمد محمود هم همینطور است. مدام با خودت می‌گویی پس کی این تکرار‌ها تمام می‌شود!
حالا که فکر می‌کنم، می‌بینم دولت آبادی هم و همینطور آلبر کامو...
من هم وقت گیر آورده‌ام در چه زمانه‌ای سراغ چه کسانی رفته‌ام.
چخوف، تلخی‌ها را رقیق می‌کند و به خوردت می‌دهد. باز بهتر از تلخی صرف است.
دیروز از خلق گفتم، یک زرافه می‌دوزم بعد از پایان نشانتان می‌دهم.
کار آسنی را ادیت می‌کنم.
متأسفانه در انجام تکالیف دانشگاه دارم کوتاهی می‌کنم و هنوز برای یکشنبه کاری نکرده‌ام. از اینکه ارائه‌ی بی‌محتوایی داشته باشم خوشم نمی‌آید، باید بی‌حوصلگی را گردن بزنم.
باشگاه این چند روز تعطیل است. اما پیاده‌روی‌ها به قوت خود باقی هستند. از شنبه روال زندگی عادی خواهد شد.
از این همه تعطیلی به تنگ آمده‌ام.
سعی می‌کنم با اینجا بودن و نوشتن کمی ذهنم را آرام کنم و به زندگی و کارها نظمی بدهم.
ممنون که همراهید و اینجا هستید.
اینم از زرافه...
