
صبح خواب بدی دیدم و با ترس و وحشت از خواب پریدم. تا ۹ صبح صبر کردم که مطمئن شوم مامان بیدار است. زنگ زدم که بگویم خواب بدی دیدهام مراقب خودش و پسرها باشد.
تا گفتم مامان خوبی؟ گفت مگر با این خبرهای ناراحت کننده حال خوب میماند. تمام تنم تخ کرد. گفت همسر جوان فلانی فوت کرده.
وای از مرگهای ناگهانی و بیموقع.
به قول ریحانه
اصلا این مرگ لعنتی هر بار تکرار میشود مثل بار اول تازه است انگار هیچ وقت نمیخواهد تکراری شود.
به همسرش فکر میکنم که دوست دوران نووجوانیهایم بود. به مادر و خواهرهایش به پسرانش...
آه از این اندوه، آه از آن رفتگان بیبرگشت...
چه دارم بگویم. فقط حالم از این ناملایمات گرفته. میدانم راهیست که همه باید برویم ولی آخر چرا اینگونه. چرا با این همه درد و اینقدر بیموقع.
صبح میگفتم از زندگی و دنیا همانقدر متنفرم که دوستش دارم. چه کنم با این همه تناقض!
ترس از دست دادن نفس آدمی را بند میآورد.
آخر یعنی چه که تا دیروز بود ولی حالا دیگر نیست!
کاری هم نمیشود کرد. ما میمانیم و یک عمر دلتنگی و حسرت تا نوبت خودمان شود.
هر بار که عزیزی از این دنیا میرود به خودم میگویم حواست هست؟ زندگی دارد میگذرد؟ میبینی رفتنش را؟
پس سخت نگیر...
یک بار جایی خواندم که اگر موردی در کسی مخصوصا عزیزانتان اذیتتان میکند به این فکر کنید که آن شخص مرده حالا چقدر اذیت میشوید؟ اگر دیگر اذیت نمیشوید یا کمتر آن رفتار آزارتان میدهد پس بیخیال شوید و انقدر بها برایش قائل نشوید.
نمیدانم چرا این را گفتم. شاید فقط خواستم بگویم تا هنوز وقتی هست قدردان حضور باید بود.