ساعت نزدیک ۱۰ شب است. برای پاسخ به حملات آمریکا پایگاههایش در قطر و عراق را مورد اصابت قرار دادهاند. بچهها در کوچه فوتبال بازی میکنند و صدایشان گوش فلک را کر میکند.
در خانه دور هم نشستند و از هر دری حرف میزنند. از جنگ، از محرم و مراسمها، از اینکه وقتی عزیز خانه نیست انگار هیچ کس نیست. (به همراه دایی کوچیکه ولیمه خوری دعوت بودن)
هوا خنک است و باد ملایمی میوزد. در بهار خواب نشستهام. صداها را میشنوم و مینویسم. تینا مثل پیام بازرگانی آمد و گفت: گفتی تولد دعوتیم؟ گفتم: آره. گفت: گفتی رفتی زردآلو چیدی؟ گفتم: آره. بعد هم رفت. این دست انداختنها و شوخیهایشان را دوست دارم.
خب تولد هم برگزار شد.

بچهها باز خانه را روی سرشان گرفته بودند. میزدند و میرقصیدند و بازی میکردند. رقص و شادیشان برای لحظاتی از یادم برد که در چه موقعیتی هستیم.
عرفان مجلس گرم کن امشب بود. هشت سال دارد و عاشق جغرافیاست. پایتخت اغلب کشورها را میدانست. موقعیت مکانی کشورها را میدانست. داشت میگفت چرا ایران تنگهی هرمز را نمیبندد؟ گفتم: تو میدونی دلیل اهمیت داشتن تنگهی هرمز چیه؟ و در چند جمله از اهمیت آن برایم گفت. زن عمویش که خواهر خودم باشد گفت بسیار به کتابهای جغرافیا علاقه دارد و میخواندشان. همینطور بسیار به آناتومی بدن علاقمند است. جالبتر که داشت اسم کتابهایش را به همراه نویسندههایشان به ما میگفت. شیرین و بامزه بود. در تولد هم بدون خجالت و خیلی راحت اولین نفر برای رقصیدن از جایش بلند شد و حسابی هم قِر داد. دلتان نخواهد شام فسنجان خیلی خوشمزهای بود. عرفان فسنجان دوست نداشت ولی بدون ناراحتی گفت من برنج و ماست میخورم. بچهی جالبی بود. راجع به ستارگان هم اطلاعاتی داشت که آن هم مرا ذوق زده کرد. خلاصه ستارهی امشب من بود.
حالا ساعت یک بعد از نیمه شب است. از مهمانی برگشتهام و روی بام دراز کشیدهام. همین حالا یک شهاب سنگ کوچک دیدم. ((((:
آرزو کردم امشب شب آرامی برای همهمان باشد.