برای خودم چای میریزم. کمی پرده را کنار میکشم تا نور و هوا بیاید. مینشینم و سعی میکنم تمرکز کنم تا بتوانم کتاب بخوانم. داستان "اوژنی گرانده" از "بالزاک" دیگر رو به پایان است. چند خط میخوانم. تمرکز ندارم، از اول میخوانم. دلم برای اوژنی میسوزد. دختر پاک و معصومی که در آتش عشق پسر عمویش شارل میسوزد. فکر میکنم همهمان روزهایی اینگونه را گذرانده باشیم. اگر هم نه احتمالا میآید روزی که از دوری و دلتنگی محبوبمان در رنج باشیم.
در همین افکار بودم که صدایی شنیدم. شاید دری محکم بسته شد. یا باد پنجرهی بازی را بر هم کوبید. ناگهان قلبم مچاله شد. فکر جنگ مثل موشک مغزم را سوراخ کرد. بدنم از فکرش میلرزد. وای از روزهایی که گذشت.
نفس عمیقی میکشم و سعی میکنم فکرهای مزاحم را از خودم دور کنم. در فریزر را باز میکنم. کشو اول را میکشم بیرون و یک بسته سینه مرغ برمیدارم. خیلی وقت است که از رژیم غذایی دور افتادهام. قابلمه را آب میریزم و روی گاز میگذارم. شعله را روشن میکنم و برمیگردم سر کتاب خواندن.
اما باز هم تمرکز ندارم.
یک لحظه یاد مانی میافتم. کوچولوی سرتق و بازیگوش. آخر با چهار سال سن چطور انقدر قوی هستی. وقتی موشک میزدند، سریع از جایش بلند میشد و بازو میگرفت و میگفت: من قویام. یک بار هم بلند شده بود و رو به آسمان داد میزد: اسائیل نزززززن.
مثل همه پسر بچهها شیطان و بازیگوش است. از دیوار راست بالا میرود. به او فکر میکنم، به تمام کودکان دنیا و از فکر اینکه کودکان چقدر در جنگها آسیب میبینند قلبم تیر میکشد.
کاش صلحی پایدار و جهانی داشتیم. کاش همه در هر جا که بودند خوشبخت و آزاد بودند. کاش جای تمام کودکان امن بود و دست هیچ جنگی بهشان نمیرسید.
از فکر کردن دست برمیدارم.
به فنجان چای نگاه میکنم. حالا دیگر یخ کرده. باید عوضش کنم...
