
صفحهی اصلی ویرگول را بالا و پایین میکنم و چند متن اول که به چشمم میخورد را میخوانم. همه از جنگ نوشتهاند. از هر چیزی که ربطی به این روزها دارد.
وقتی بچه بودیم از اینکه در شهرهای دیگر هیچ قوم و خویشی نداشتیم خیلی ناراحت بودم تا در ایام عید و تعطیلات تابستان به آنجا برویم. همیشه و در تمام مناسبتها باید تهران میماندیم. خانوادهام حتی اهل سفر رفتن هم نبودند. یکبار در پنج سالگی شمال را دیده بودم و بار دیگر در هفت سالگی مشهد رفته بودیم. به جز اینها تا بیست سالگی هیچ سفر دیگری نرفته بودم. البته خیلی کوچک بودم و آن سفرها را هم به خوبی بخاطر ندارم، به غیر از فضای مبهمی که آن هم به واسطهی دیدن عکسها در ذهنم ثابت مانده است.
در این یک هفته که خیل عظیمی از مردم به شهرهای دیگر رفته بودند باز این ماجرا برایم تازه شد. فکر میکردم حالا چه؟ اگر جایی را داشتیم میخواستم که بروم یا نه؟ احتمالا من هم مانند اکثریت شهر را ترک میکردم و میرفتم. اما آخرش چه؟
من بزرگ شدهی منطقه ۲۲ تهران هستم و آبا اجدادمان کمی بالاتر مابین رشته کوهها در روستایی در منطقه ۲۱ تهران بودهاند. ۲۰ سال است که در کرج زندگی میکنم. اما رفتآمدم به این دو منطقه همچنان پابرجاست. در روستای آبا و اجدادی خانهی کوچکی دارم. ما در غربیترین نقطه از تهران هستیم، اما خب بالأخره باز هم تهران به حساب میآید دیگر. پس اینطور میشود گفت که کرج و تهران هر دو خانهی من است.
به نظرم خندهدار است که بگویم از کرج که به نظر جای امنتری است آمدهام در روستا که نزدیکتر به حوادث است ماندهام. اما در روستا حس بهتری دارم. اینجا میتوانم همهی خانواده را دور هم جمع کنم. با هم که هستیم اضطراب کمتری دارم. هوا تمیزتر است و فعلا خنک هم هست.
غروب که میشود میرویم پشت بام بساط میکنیم و تا آخر شب را روی بام میگذرانیم. یاد متیو پری میافتم در سریال فرندز که میگفت شوخی و خنده واکنش طبیعیاش است به ترس و مشکلاتی که دارد. حالا اغلب ما یک متیو پری هستیم. مدام همه چیز را سوژه میکنیم و میخندیم. حتی امروز که فهمیدم مخزن آب به مشکل خورده و تمام آب ذخیره از دست رفته. چه میشود کرد. اتفاق است دیگر پیش میآید. شب برای دو ساعت آب وصل میشود و میتوانیم آب برداریم. امیدوارم مشکلی پیش نیاید.
راستش من هیچگاه تهران را دوست نداشتم. اصلا یکی از دلایلی که ساکن کرج شدم همین بود. تهران برایم دلگیر بود. مخصوصا بعد از ۱۳۹۸ و بعد از ۱۴۰۱، اما حالا در این شرایط احساس میکنم دوستش دارم. دلم برایش تنگ میشود. برای خیلی چیزهایش دلم تنگ میشود. برای خیابان انقلابش که با ساحل و عاطفه آنجا قدم زدهام. برای بازارش که با صونا بارها سر و تهش را به هم میآوردیم. برای موزههایش مخصوصا کاخ مرمرش. برای آدمهایش که همه جور آدمی در خود دارد. خلاصه برای خیلی چیزها...
باز از خود میپرسم اگر شرایط بدتر شد میروم؟ جواب منفی است. جایی را ندارم که بخواهم بروم. اینجا خانهی من است. نمیخواهم خانهام را ترک کنم.
امیدوارم به زودی جنگ تمام شود.
پینوشت: تینا میگوید: بسه چقدر مینویسی!
میخندم.
میگوید: نوشتی که آب تموم شد اومدیم پایین؟
میگویم: آره.
میگوید: از تبدیل شدنت هم گفتی؟
به خنده میگویم: خیلی دیگه داری حرف میزنیا، تبدیل شدن ندیدی. خانم ف رو ببین چطوریه بعد به من اینجوری بگو.
میخندد و میگوید: اونکه از ماتریکس خارج میشه دیگه.
حالا نشسته بيسکوئيت را در لیوان آب انداخته و میخورد. میگویم: الان اینو هم مینویسم. میخندد و میگوید: آبروی ما رو نبر.
پینوشت دوم: اینجا نوشتن آرامم میکند.
پایان.