
زندگی کوتاه و مختصر است. در این هستی که لایه لایه و تودرتو مینماید و رمز و راز بسیار در خود دارد، هیچ چیز ارزش ناراحتی آدمی را ندارد.
همه چیز گذرا خواهد بود. غم میرود، شادی میآید و در پس آن باز غمی دیگر و شادی دیگر...
باید رها بود و از این رهایی و در بند نبودن لذت برد. هر آنچه آزارت میدهد را رها کن. طوری نمیشود. فکر نکن که هزینه دادهایی، نمیشود، آخر دیگران چه فکری میکنند و چه خواهند گفت. چه اهمیتی دارد. آزاد و رها باش و همه چیز را بیازمای. میدانم که عمر کوتاه است و قد به امتحان کردن همه چیز نمیدهد. اما کمی بعد از شروع مسیر خود را درمیابید.
در راهی که خستهتان میکند، نمانید. بزنید بیرون و راه دیگری را امتحان کنید.
اما بعد از آنکه مسیر خود را یافتی و اطمینان حاصل کردی دیگر باید ثابت قدم باشی. ماندن و جنگیدن میشود کار هر روزت...
مهم نیست آخرش چه خواهد شد، مهم است که چگونه ادامه دادی و بر ناامیدیها غلبه کردی.
حالا برگرد و عکس بالا را دوباره نگاه کن.
۱۱ مرداد ۴۰۴
پست ۸۶