اراده

در تلاشم تا اراده‌ام را بازیابم.

پست ۴۷ از سری پست‌های چالش یک سال نوشتن.

بله در تلاشم تا اراده‌ام را بازیابم. قبلا بارها گفته بودم که از ادای تلاش کردن بدم‌ می‌آید.

در این مدت که می‌نویسم و بدین خاطر بیشتر حواسم به خودم هست. متوجه شد‌ه‌ام که زیاد خسته می‌شوم. راستش را بخواهید دیگر خجالت می‌کشم به ساحل بعد از اینکه می‌پرسد خوبی، چه خبر؟ بگویم که خسته‌ام...

خستگی‌ام بیشتر جسمانی است و نمی‌دانم شاید از چهل سالگی به بعد اینطور می‌شود که زود خسته می‌شوی اما دیر از خستگی فارغ می‌شوی.

سعی می‌کنم کمتر کار برای خودم بتراشم. بیشتر استراحت کنم و نگذارم منِ ذهنی‌ام از بابت دیرکرد کارها عذابم بدهد.

مدتی است که حالت یویو واری پیدا کرده‌ام. نمی‌توانم ریتم مناسب خودم را در روند کارها پیدا کنم.

بدترین جایش می‌دانید کجاست؟ آنجا که در هنگام شدت یافتن خستگی عنان رژیم از دستم در می‌رود و خوراک می‌شود مأمنی برای فرو نشاندن خستگی‌هایم.

بدترین و بدترین اتفاقی که ممکن است برای کسی که بدنسازی کار می‌کند رخ دهد. این را اصلا دوست ندارم. پس باید فکری می‌کردم.

فکر کردم میزان پروتئین و میزان خوابم را در اولویت قرار دهم و باقی همه را شناور کنم.

یعنی چه؟

یعنی اینکه میزان پروتئین روزانه‌ام را همان حوالی صبح بودجه‌بندی کنم و تا تمام آن را دریافت نکرده‌ام سراغ چیز دیگری نروم. و اگر احساس خستگی داشتم هیچ کاری جز رفع خستگی نکنم. بدون عذاب وجدان.

می‌دانم که همه این امکان را ندارند؛ ولی خب من که دارم پس چرا از آن بهره نبرم؟

خستگی اراده‌ام را نابود می‌کند و به خاک و خونش می‌کشد.

بارها و بارها در این باره با ساحل حرف زده‌ام، مشورت کرده‌ام و تصمیماتی گرفته‌ام که احساس می‌کنم درست و حسابی اجرایشان نکرده‌ام.

قبل‌ترها همه جا غذای خودم را می‌بردم و در حفظ اراده محکم‌تر بودم. چه بلایی به سرم آماده که انقدر شل و وارفته شده‌ام؟

از درجا زدن متنفرم.

کمی از شدت تمریناتم کم کردم. این بدان علت است که می‌دانم ۷۰٪ رژیم غذایی حائز اهمیت است و ۳۰٪ تمرینات. پس نمی‌خواهم آنکه درصد بیشتری دارد را فدای دیگری کنم. امیدوارم اینگونه خستگیِ کمتر مساوی باشد با حفظ اراده‌ی بیشتر و طولانی‌تر...

نمی‌خواهم زمان مناسب را از دست بدهم. باید یاد بگیرم در کنار دیگران هم بتوانم نظم خود را حفظ کنم.

شاید اینطور به نظر برسد که دارم سخت می‌گیرم. راستش را بخواهید بله می‌خواهم سخت بگیرم. این کار و هدف نیاز به سختگیری دارد تا نتیجه مطلوب را به من بدهد.

برای هدفی که دارم تلاش می‌کنم. یک تلاش جانانه و واقعی. نه الکی و ادا بازی...

امیدوارم از پسش بربیایم و حرف‌های صد من یه غاز نزده باشم.

این را هم بگویم که بصورت کلی ناراضی نیستم. اما برای آن چیزی که من در ذهن می‌پرورانم این حد از تلاش کافی نیست.

من وقتش را دارم. امکاناتش را دارم. از سلامتی برخوردارم. فعلا مشکل لاینحلی ندارم. خانواده‌ی همراهی دارم. پس اگر نتوانم از بی‌ارادگی و بی‌همتی خودم است. من می‌خواهم که بتوانم و می‌خواهم که انجامش دهم.

برای شام عدسی بار گذاشته‌ام.‌ کمی از کتاب "رویای عمو جان" از "داستایفسکی" را خوانده‌ام. فیلم "NONNAS" که ساحل معرفی کرده بود گرفته‌ام تا ببینم. یک اپیزود از "مکری" شنیده‌ام. دو ساعتی خوابیده‌ام و همینطور درازکش بسیار فکر کرده‌ام.

یک چیز خر در چمن هم بگویم و تمامش کنم.

گاهی که افکار منفی و خراب به سراغم می‌آیند؛ دستم را در هوا می‌چرخانم تا ابرهای سیاه فکری‌ام را پراکنده کنم.

سپس سریع کانال فکری‌ام را روی موج چیزهای ساده و روشن می‌چرخانم. چیزهای خیلی خیلی ساده...

مثلا هفته دیگر در مهمانی چه بپوشم! یا در مهمانی خیالی که بعدها ممکن است برگزار کنم، برای پذیرایی چه چیزهایی لازم است. یا برنامه‌ریزی کارهای خیلی کوچک ولی خوش‌آیند. اینطوری فکرم از سیاهی به روشنی کشیده می‌شود.

این پست هم تمام شد.

۱۸ خرداد ۴۰۴

این پست هم تمام شد.مدتی است