چرا نمیتوانم آرام بگیرم!
دلم قرار نمیگیرد. آشوبم.
انگار در دلم رخت چنگ میزنند.
سعی میکنم به آینده فکر نکنم، ساعاتی چند موفق هستم، ولی با تنشی جدید دوباره و به سرعت بهم میریزم.
دیگر انگار ظرفیتم کاملا پر شده است و با قطرهای کوچک لبریز میشوم.
اصلا خود خستگی کافیست تا توانتان در کنترل اعصابتان کاهش یابد. دیگر چه برسد به اینکه روزگار هم بر شما سخت بگیرد.
بگذریم این روزها هم میگذرند و میروند.

نور آشپزخانه عالی شده. دوستم پنجه طلاست و نتیجه کارش بینظیر شده است.
در عوض نصاب کاغذدیواری خرابکاری کرده است و هر بار بخشی از خرابکاریهایش را میبینم و حرص میخورم.
امروز را بیشتر به استراحت گذراندم اما اصلا خستگیام در نرفت.
امیدوارم روزهای معمولی زودتر از راه برسند.
فکر میکنم این روزها زیادی غر میزنم به همه چیز، میگویم چه میکنی! چرا دیگران باید سر درد حرفها و غر زدنهای تو را بکشند. اما نمیشود، اینجا هم نگویم و ننویسم نمیشود تاب آورد.
فردا باشگاه مرحمی خواهد بود.
۲۷ مهر ۴۰۴
پست ۱۴۲