

آسمان روز، با پهنهی آبی بیکرانش، همواره حس و حالی خوشایند در جان آدمی میدمد. گویی بوم نقاشی سترگی است که خالق هستی با ظرافتی بیبدیل آن را رنگآمیزی کرده است. گاه ابرهای سپید و پنبهگون چون گلههای کوچک در آسمان به سیر درمیآیند و پیوسته هیئت خود را دگرگون میسازند. در برخی روزگاران نیز، ابرهای تیره و بارانزا از راه میرسند و آسمان را به رنگ خاکستری میگرایانند، که آن نیز زیبایی خاص خویش را دارد. هنگامی که پرتوهای زرین خورشید از میان ابرها عبور کرده و بر پهنهی زمین میتابد، گویی جادویی رخ نموده است. آسمان روز، آکنده از جنب و جوش و روشنایی است و شور زندگی را به روح انسان متذکر میشود.


اما شب، حکایتی دیگر دارد. با غروب خورشید و فراگیر شدن تدریجی تاریکی، آسمان چهرهای دگرگونشده از خود به نمایش میگذارد. در ابتدا، شاید ستارگان یکی پس از دیگری رخ بنمایند، همچون مرواریدهایی که بر مخمل سیاهی پراکندهاند. آنگاه که تاریکی ژرفتر میگردد، آسمان از این اجرام نورانی کوچک و بزرگ سرشار میشود. ماه نیز، چون نگینی درخشان در دل آسمان، با نور نقرهای و آرامبخش خود، همهچیز را دگرگون میسازد. گاه، شهابی دنبالهدار در آسمان پدیدار میگردد، یا سیارهای که با چشم غیرمسلح نیز قابل مشاهده است. براستی شگفتانگیز است که جهان هستی در آن بالا تا چه اندازه گسترده است و ما در قیاس با آن، چه موجوداتی کوچک و ناچیز هستی.
۹ تیر ۴۰۴
پست ۶۳
م