شده ته دل شب بیدار باشی و قلبت از تنهایی مچاله شه ؟ شده حس کنی بی کس ترین آدم دنیایی ؟ بزنی زیر گریه و بعد اینکه درست حسابی دماغتو به همه جای تختت مالیدی و آروم شدی حس کنی گرمای امیدی که نمی دونی از کجا اومده کم کم داره شیشه قلبتو پر می کنه ؟ چند هفته پیش دوباره این حس اومد سراغم یه جوری شکسته بودم و گریه می کردم که حس کردم الانه که سلول های بدنم از هم بپاشند و قلبم تیکه تیکه شه ... اما وقتی به اوج ناامیدی و درد رسیدم انگار یکی روحم رو نوازش کرد و گفت عیبی نداره... من کنارتم... زخم هامو پانسمان کرد و قلبم رو سرشار از آرامش و عشق کرد من شکسته بودم و اون تیکه های وجودم رو کنار هم گذاشت و با گرمای محبت اش ذوبم کرد و دوباره از اول ساخت ... مثل همیشه ازش قول گرفتم که حتی اگر بدترین آدم روی زمین شدم هم دستمو ول نکنه ... و بعد در نهایت آرامش و صفای دل در امن ترین آغوش جهان خوابیدم... آره دلم خدا رو می خواست ...