ویرگول
ورودثبت نام
پارمیس صادقی
پارمیس صادقیhttps://t.me/simrapioo کانال تلگرام
پارمیس صادقی
پارمیس صادقی
خواندن ۲ دقیقه·۴ سال پیش

تئاتر زندگی

ای آرزوی دیر من ... فردا سراغ من بیا ...

حس کردم بهتره نباشم ... انگار مغزم پرده ی سانسورش رو برداشته بود ... می تونستم حقایق رو به وضوح ببینم ... ای کاش می شد بهشون حسی نداشته باشم یا فکر نکنم تقصیر منه ... اما حیف که کارگردان این تئاتر، مغز دراماتیک بنده است ... عجیبه ها نه؟! فکر می کنی به مغزت کنترل داری اما بعد متوجه میشی فقط زمان مهمه (بله افسار زمان ... این قوی ترین افسار جهان ... منو به بند کشید ...).

اگه از بچه ها بپرسی که آیا دوست دارن بزرگ شن اکثرا جوابشون بله است ... اما چرا؟ ... اگه بخوایم تعمیمی از جواب هاشون به دست بیاریم می شه گفت اونها دنبال انجام کارهایی اند که میبینند بزرگترها می تونن انجام بدن اما خودشون اجازه ندارن ... یا حداقل تنهایی نمی تونن ...

انگار وقتی این سوال رو ازشون می پرسیم همزمان سوالی از خودمون هم پرسیدیم ... دوست داری برگردی عقب؟ ... بعد بهش نگاه می کنی (اون فسقلی جلو روت) به سرخوشی بی حد و مرزش به صداقت احساساتش به آسودگی خیالش انگار یه موج سرد از روی قلبت عبور می کنه جواب تو آره است اما میدونی که نمیشه ... اون بچه چه بخواد چه نخواد بزرگ میشه در نتیجه اگه گفته آره به آرزوش می رسه اما تو چی؟ اما ما چی؟ ...

وقتی بچه بودم جواب منم آره بود دقیقتر بخوام بگم دنبال این بودم که اختیار داشته باشم و بتونم تنهایی برم اینور اونور ... رفتم مدرسه ... بعدش درست یادم نیست چی شد اما یه روز فهمیدم دیگه لازم نیست کسی باهام بیاد که بتونم برم بیرون می تونم بپیچم برم هر جایی که دوست دارم ... امااا امان از ساده لوحی دل ما ... حواسم نبود توی مدرسه که بودم اون ده تا همراه بچگیمو ازم گرفتن ولی به جاش بذرشونو توی ذهنم کاشتن بذری که هر روز ریشه هاش عمیق تر میشد ...

زمان گذشت ریشه ها عمیق تر شدند، مغزم شده بود سیاره ی شازده کوچولو پر از درخت های بائوباب و در انتظار فروپاشی ... نتونستم تحمل کنم، من نتونستم ... تبر رو برداشتم درخت ها رو قطع کردم زمین مغزمو کندم تا ریشه ها رو در بیارم ... با خستگی تمام و حس آزادی بلند شدم از همه چیز گذشته بودم ... اما سایه بود!! ... ولی، ولی من که همه ی درخت ها رو قطع کردم!! ... سایه ی آدما سیاره ام رو محاصره کرده بود ... پس درختاش کو؟؟ ... این چیه دیگه؟؟ ... روانی ای تو؟؟ درختاتو چرا قطع کردی؟؟ ... آره، سایه ای که این دفعه جلوی نور رو گرفته بود عدم پذیرش اجتماعی بود ...

جوانی که بشد طفل و از این راه گذشت ... طعمه ی مار شد و مهلت افلاک گذشت ...

چه بگویم که در این همهمه ی دور فلک ... عاقبت دور نکورویی ایام گذشت ...


شازده کوچولوزندگیدیدگاهحقیقتاجتماعی
۱
۰
پارمیس صادقی
پارمیس صادقی
https://t.me/simrapioo کانال تلگرام
شاید از این پست‌ها خوشتان بیاید