یه جمله ای هست که میگه افرادی که از تاریخ درس نمیگیرن مجبورن تکرارشو زندگی کنند خب نمیشه گفت الان این بحث خیلی تاریخیه ... آقا قراره اینجا به عنوان یک ناظر که داره شباهت های مسیر دو تا کشور رو میبینه یکم صحبت کنیم ... اگه دوست داشتید نظر خودتون رو در ارتباط با این دو کشور در قسمت نظرات بگید what ever !
اولین سریال کره ای که من دیدم پسران برتر از گل بود و خب چون اولین سریالی بود که از کشور کره میدیدم گفتم اوکی، الکیه دیگه این قلدر بازی ها که توی زندگی واقعی به این شکل وجود ندارن تازه کره است اونجا هر چی باشه باید از ما بهتر باشه فرهنگشون (مثلا ببین چقدر مردمی که اونجا زندگی میکنند به هم احترام میگذارند ...) یه مدت گذشت و سریال های بیشتری دیدم از کره دیگه کنجکاو شدم ببینم چه خبره؟؟ چرا تو همه ی فیلم هاشون مردم الکی خودشونو خوب نشون میدن بعد کلی عوضی بازی درمیارن ... هیچی دیگه رفتم تحقیق کنم ببینم واقعا چه خبره ... از اونجایی که بر این باورم که ادبیات هر کشور آیینه ی فرهنگشه رفتم کتاب هایی خریدم که نویسنده هاشون کره ای بودند یکی از اون کتاب ها "میخواهم خودم باشم" سو هیون بود که واقعا چیزی بود که من دنبالش بودم سبک زندگی اکثریت کره ... بعد فهمیدم که چقدر تصورم درباب کره فیک بوده ... بعد از خوندن این کتاب تفاوتی بین کره ی شمالی و جنوبی قائل نیستم جنوبی رو یه دستی کشیدن به سر و صورتش و مثل کمدیه که تا وقتی درش بسته است میگی واااای چه خوبن اینا ... ولی وقتی در کمد باز میشه و اصل سمیات رو میشن میفهمی چندان هم متفاوت نیستن این دو کشور ... کلا قضیه اینه که کارایی که ما توی پیش دبستانی می کردیم و بهمون گفتن درست نیست رو به اینا نگفتن تازه یه تاییدی هم زدن روش که آره تو قوی ای که می تونی زور بگی طرف مقابل هم مظلوم نیستا حقش هم به جهنم اون حقیره ...
ولی کره همیشه این شکلی نبود یه زمانی نظام سیاسی که داشت انقدر خفن بود که بقیه ازش الگو برداری میکردن (در سلسله ی چوسان) و واقعا داشتن سعی میکردن که عدالت رو بیشتر گسترش بدن و هوای مردمو داشته باشن ... پس چرا الان وضعشون اینه؟ ... (آقا این وسط یه چیزی بگم ما همه آدمیم ... تو تاریخ انقدر دنبال شمر نباشید ... این اولین تجربه ی تشکیل تمدن ما روی زمینه بعضی اوقات اشتباهات جمعی ما ممکنه گند بزنه به زندگی خیلی ها در حال حاضر و در آینده هر چند واقعا ممکنه نیتمون بد نبوده باشه ...)
خب در زمان سلسله ی چوسان یه باگ به وجود اومد اونایی که تحصیل کرده بودن و نخبه های اون روزگار بودن رفتن کلی زمین خریدن و خب برای خودشون خیلی خوب بود بعدشم فرزندانشون روی اون زمین ها کسب و کارشونو گسترش دادن و نوه هاشون و ... در نتیجه هی اینا ثروتمندتر شدن و این ثروت راکد توی خاندان هاشون می موند (و خب ثروت راه ورود به دولته و دولت هم راه تثبیت قدرته ) ... به جایی رسید که فاصله طبقاتی دیگه تبدیل شده بود به سال نوری ... و مردم صداشون در اومد ... خب اینایی که این ثروت رو داشتن هم بعضا کار بدی نکرده بودن فقط بخت باهاشون یار بوده و گذشتگان باهوش تری داشتن (#ژن_خوب) ... تصمیم گرفتن به مردم برای ساکت کردن همون مردم پول بدن ... اینجا قلدریه مهر تایید رو گرفت، دیگه بعد یه مدتی تقریبا هر کسب و کار کوچیکی یا زمینش ماله سرمایه دار های بزرگ بود یا برندش در نتیجه مردم تنها راهشون کار کردن برای این سرمایه داران بزرگ و آقازاده ها بود ... حالا فرض کن یه جوونی تو کره ... واقعا تنها کاری که از دستت بر میاد چیه ...؟
از این نقطه بود که بچه های کره با عزم قوی ای وارد رسانه و فیلم سازی و عرصه ی موسیقی شدن انگار این تنها راهی بود که می تونستن صداشونو فریاد بزنن و به دنیا بگن چه خبره (ولی واقعا بعد این کار هم اتفاق خاصی نیفتاد و وضعشون بهتر نشد)... هر چند هر جای دنیا که باشیم ممکنه نیتمون پاک باشه و بخوایم صدامونو به یه جایی برسونیم اما در نهایت همه اول از خانواده هامون دفاع می کنیم بعد کشور و بعد جهان در نتیجه تا زمانی که حکومت جهانی نباشه اگه جایی از جهان مشکلی هم باشه همه به یه نحوی دنبال اینن که ازش استفاده کنن یکی با حمایت ازش منافع میگیره یکی با شلوغ کردن و وعده ی جمع کردن شلوغیش ... ولی در نهایت توی جهانی که سازمان مللش با تروریستا میره پشت میز مذاکره و سیاستمداران برای حفظ منافع خودشون دعوا به پا میکنن و برای خوابوندن سر و صدا منافع میخوان همه مون آچمزیم ...
چنل تلگرام: https://t.me/simrapioo
