یکی از شایعاتی که کل محفل سیاه پوشان را پر کرده بود و دیگر فقط کرکس ها و سربازهای مفقود شده ازش خبر نداشتن، به شدت اعصاب شاهزاده لیان رو خط خطی میکرد.
<<کی جرات کرده پودر گل نیج رو بدزده؟
یعنی اتاق من اینقدر بی در و پیکره؟
۵۳ تا نگهبان گذاشته ام برای شلوغ کردن قلعه ام؟
و میگوید من خودم عمدا پنهانش کردم تا از شما خسارت بگیرم؟ دیوانه ام؟ من؟ شاهزاده بزرگ، لیان؟>>.
همینطور که دور میز میچرخید و دستاش رو دست به سینه گذاشته بود و غر میزد، ناگهان ایستاد و به طرف پزشک جوان قلعه برگشت و گفت:<< نمیتونی با این سگ هایی که رد بو رو میگیرن پیداش کنی؟ها؟ حداقل یه گل جدید رو برو از کوه پیدا کن بیار>>.
پزشک:<< قربان، این گل یکی از کمیاب تـ......>>.
لیان:<< من بدون این پامو تو حموم نمی‌ذارم>>.
پزشک ساکت می‌شود و سرش را پایین می اندازد. لیان یک دور دیگر میز را دور می‌زند و دوباره می ایستد
<<برو و یکی دیگه پیدا کن.تا وقتی پیداش نکردی حق برگشتن به این قلعه...نه...حتی به این شهر هم نداری. هر یار و همیاری هم میخوای با خودت ببر ولی فقط ۳ روز وقت داری>>. لیان زیر لب ناسزایی میگوید و می‌رود و خدمتکارانش پشت سرش راهی میشوند.
شما بگید
ادامه‌ی ماجرا رو می‌خواین؟
اگه آره، قسمت بعدی رو هم بنویسم؟
و نقدی...نظری....
