
مرز بین زندگی و مرگ رو دیدی ؟ به یه لحظه بنده. به یه لحظه که دیگه قلبت کار نمیکنه. که زندگیت تموم میشه. که روند نفسات یکی در میون میشه و بعدشم تموم ... زندگی به یه مو بنده
مثل مرز بین بودن و نبودن تو
زندگی بلند خندید. اونقدر بلند که تو رو از میون خنده هاش دیدم. نگاهت شد ضربان قلبم و بال هات شد سوی چشام.
تو مثل سلول سرطانی در من تکثیر شدی و من رو به کام مرگ کشوندی . تو در من زندگی کردی.
ولی میدونی مرگ چیکار کرد ؟ مرگ حسادت کرد. مرز رو تنگ تر کرد. نفس هامو گرفت تا بال هات دیگه باز نشن.
من می ترسیدم دیگه بوی عطرهایت را نشنوم یا عطر شیرین زبانی هایت رو نتونم بو کنم. چشمانم به چشمانت عادت کرده بودند. از ترس ، تنها صدایی که می شنوم صدای نفس زدن های نامنظم هست. تنها چیزی که می بینم سیاهی افکارم هست. تنها چیزی ک حس می کنم دریاییه به وسعت چشمه اشکم. ترس ... قاتل روح و جسم . شایدم ترس من رو کشت. ترس نبودنت. ترس همون مرگیه که هیچوقت نگذاشت زندگی کنم.
این غروب ابدیه. از شهر بی طلوع خستم. من در رکاب زندگی به آغاز مرگ می رم وقتی حتی دوچرخه زندگی رو به خط پایان نرسوندم. مثل جنازه هوشیار.
می دونی زندگی همیشه درحال دویدنه. حتی اجازه برگردوندن عقربه هاش رو نمی ده. ولی مرگ ... امان از تو مرگ. تو عجول نیستی. به تدریج یکیو خفه می کنی. به عقب برمی گردی و آدما رو با خاطراتشون زیر خروار ها خاک از جنس حسرت می بری. با رویاهاشون
مرگ تدریجی یک رویا
امیدوارم وقتی مردم من رو می سوزونن ذره های وجودم توی هوا پخش شن. غبار دستام بیاد روی موهات بشینه و عطرت وجودم رو پر کنه و بعد از مرگ نوازشت کنم.
یا خاکسترمو بریزن توی آب دریا. وقتی گذرت به دریا افتاد، با موج ها یکی میشم و آرومت می کنم. یا میرم تو آسمون با بارون می بارم هرجا که تنهایی داشتی آهنگامونو گوش می دادی. می خوام تو چشمات زندگی کنم. تو آغوشت جون بدم و در قلبت دفن شم.