ویرگول
ورودثبت نام
پرنیان دخیلی
پرنیان دخیلی
پرنیان دخیلی
پرنیان دخیلی
خواندن ۲ دقیقه·۴ سال پیش

اگر قلم بودم...

تا به امروز فکر می کردم ای کاش پرنده بودم
پر می کشیدم
می رفتم
بدون دغدغه
بدون دلتنگی برای وطن
بدون دل آشوبگی
بدون هیچ دیواری بین مرز ها حرکت می کردم و به مردمان زمین که بر سر مرز ها جنگ راه می انداختند می خندیدم
ولی اکنون... اکنون زمانه عوض شده... مثل من
اکنون که ظلمت ظالمان همه جا را فرا گرفته، می گویم کاش قلم بودم
کاش قلم بودم و از مظلومانی می نوشتم که زیر پای هم نوع خودشان له شدند.
کاش قلم بودم و از رویا های نرسیده و زیر خاک رفته جوان هایی می نوشتم که چشم پر از امید و آرزوهایشان برای همیشه بسته شد ...
آرزوهایشان با چشمانشان خاموش شد
آرزوهایشان با کالبد بی روحشان دفن شد
کاش قلم بودم و می نوشتم از فداکاری پدران. پدرانی که آینده ای روشن نمی دیدند ولی برای خانوادشان جوری تلاش می‌کردند که انگار موفقیت همین نزدیکی هاست ! می رسیم به آن ! دریغ از آن که دروغ است که می گویند جوینده یابنده است
جوینده جویید ولی نیابید
جوینده پی خوشبختی بود ولی سر از قسمت تاریک زندگی درآورد
آری ! ای کاش قلم بودم‌
اگر قلم بودم از عشق های ناگفته عاشقان به معشوقشان می نوشتم.
از حرف های نزدشان...
حرف هایی ک شاید دیر شده باشد برای گفتنش
شاید دخترک زیر خاک و بالای آسمان و پسرک روی زمین با قلبی که دیگر ضربانش به سختی می زد. چون ضربان قلبش اکنون زیر خروار ها خاک برای همیشه رفته است.
از عشق لیلی و مجنون می نوشتم. می نوشتم ک به هم نرسیدند .
می نوشتم که نشو لیلی
نشو مجنون
می نوشتم تا دیر نشده فریاد بزن !!!
عشق فریاد زدنیست . جنسش فریاد است‌. نه این که بگذاری گوشه دلت بپوسد.
اگر قلم بودم شرمسار بودم از قلم هایی که تاریخ را دیدند ولی حرفی از آن نزدند ولی چیزی ننوشتند. قلمی که خودش را به خواب زده !
ولی من می خوام بیدار باشم
می خوام صدای بی صدایان باشم
می خوام فریاد عشق های ناگفته باشم
می خوام پایان درد های بی خانمان باشم
می خواهم بگویم از ظلم
بگویم از آرزوهای مرده
از رنگ قلب و روح انسان هایی که‌ رنگ موهایشان شده
بگویم و آخرین قطرات جوهر خود را اینگونه تمام کنم : قلمت بشکند اگر از درد بی درمانمان ننویسی

۱
۰
پرنیان دخیلی
پرنیان دخیلی
شاید از این پست‌ها خوشتان بیاید