زمانی بود که لیوان های کاغذی ، تبدیل به تلفن های از راه دور با اتصال یک نخ شده بودند .
در دورهی لیوان های کاغذی ، عجیب ترین ایده های پیشرفته ، به سادگی بیان میشدند ؛ به سادگی ماشین دوستی !
ماشین دوستی ، دوست همگان بود ؛ از باهوش ترین ها تا تخس ترین ها ، از آرام ترین ها تا با معرفت ترین ها .
با تعادل آشنایی نداشت ؛ عجیب است که ترین ها را جذب خود میکرد.
در نقطهی اول آشنایی ، چشمانش جلب توجه میکرد ؛ چشمان درشت مشکی داشت که آینه وار عمل میکرد . در نگاه نخست آن را با ادب می یافتی و شاید مانند ماشین های بازی دیگر ؛ اما اگر کمی دقت میکردی متوجه میشدی چشمانش رازی دارند ؛ رازی که خواهان آشکار کردنش است .
برای فهمیدن راز باید با او خلوت میکردی ، چرا که او برای آشکار کردن رازش به فضا نیاز داشت ؛ در خلوت با بررسی بیشتر متوجه ی چیزی مشکی رنگ در پشت آن میشدی ، هنگامی که آن چیز مشکی را میکشیدی ماشین به حرکت در میآمد ، و او را سخن گوی خاموش احساس میکردی.
وقتی نخ کشیده میشد ، زبانش را در میآورد و باز داخل میبرد و این را هر بار تکرار میکرد ؛ گویا تلگرافی سخن میگفت.
عجیب است که آن نه با انرژی خورشیدی کار میکرد و نه با باطری ، بلکه با شوق همبازی و دوستش کار میکرد .
آن نه تنها برای بازی مناسب ترین بود ، بلکه برای دوستی نیز بهترین بود ؛ چرا که خاموش صحبت میکرد، بامزه بود و ... .
ارتباط با او یک ارتباط یک طرفه نبود ؛ علاوه بر اینکه تو از آن لذت برده و بازی میکردی ، او نیز با تو دوست شده و همراهی میکرد.
شاید ظاهر سادهی آن ماشین با آن ایده ی پیشرفته ، هم پا شدن تکنولوژی با کودکان و دنیای زیبایشان بود ؛ به طوری که حال همهی ماشین های کنترلی پیشرفته ی امروزی کودکان یک صدا برای پیروی از آن ماشین ، تلگرافی میگويند :
#دنده_عقب_با_اتو_ابزار